zwichnięcie
Wskazanie

Zwichnięcie (luxatio) to przemieszczenie powierzchni stawowych kości tworzących staw, połączone z uszkodzeniem torebki stawowej i aparatu więzadłowego. W zależności od stopnia przemieszczenia wyróżniamy zwichnięcia całkowite, gdzie powierzchnie stawowe tracą ze sobą kontakt, oraz podwichnięcia (subluxatio), gdy powierzchnie stawowe częściowo zachowują kontakt. Najczęstsze lokalizacje zwichnięć to staw barkowy, palce rąk, staw skokowy oraz staw biodrowy.

Leczenie zwichnięć obejmuje nastawienie przemieszczonych elementów stawu (repozycję), a następnie unieruchomienie i rehabilitację. W ostrym okresie stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak: Ketonal, Nurofen, Dexak, Diclac, Nimesil czy Metafen. Przy silnym bólu wykorzystuje się również leki opioidowe, jak Tramal, Poltram i Durogesic. W terapii obrzęku pomagają maści i żele przeciwzapalne: Voltaren, Dicloziaja, Fastum, Diclac oraz preparaty z arniką (np. Arnika Heel).

Największe trudności w leczeniu zwichnięć dotyczą powikłań, takich jak nawracające zwichnięcia (niestabilność stawu), uszkodzenia chrząstki stawowej prowadzące do choroby zwyrodnieniowej oraz uszkodzenia nerwowo-naczyniowe. W przypadku zwichnięć wielokrotnych konieczna jest często interwencja chirurgiczna (artroskopia lub operacja otwarta) mająca na celu rekonstrukcję aparatu więzadłowego. Rehabilitacja po zwichnięciu może być długotrwała, szczególnie w przypadku zwichnięć barku, biodra czy stawu kolanowego, a pełny powrót do sprawności niekiedy wymaga kilku miesięcy terapii.

W profilaktyce nawrotów istotne jest wzmacnianie mięśni stabilizujących staw oraz stosowanie technik propriocepcji, co poprawia czucie głębokie i kontrolę motoryczną stawu. U pacjentów z predyspozycjami genetycznymi, takimi jak wiotkość stawowa czy zespół Ehlersa-Danlosa, konieczne jest stosowanie dodatkowych zabezpieczeń (ortezy, taping) podczas aktywności fizycznej.