choroba Stilla
Wskazanie

Choroba Stilla, znana również jako młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów o początku układowym (uMIZS) u dzieci lub choroba Stilla u dorosłych (AOSD), to rzadkie schorzenie autoimmunologiczne charakteryzujące się wysoką gorączką, wysypką skórną i zapaleniem stawów. Choroba ta występuje najczęściej u dzieci poniżej 16 roku życia (postać młodzieńcza) oraz u młodych dorosłych między 16 a 35 rokiem życia.

Diagnostyka choroby Stilla jest trudna, gdyż jej objawy mogą przypominać inne schorzenia, takie jak infekcje, nowotwory czy inne choroby autoimmunologiczne. Charakterystycznymi objawami są codzienne skoki gorączki (zwykle powyżej 39°C), łososiowa wysypka pojawiająca się głównie podczas gorączki, zapalenie stawów, powiększenie węzłów chłonnych, śledziony i wątroby, a także ból gardła.

W leczeniu choroby Stilla stosuje się leki przeciwzapalne i immunosupresyjne. W pierwszej linii stosowane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ibuprom, Nurofen, Metafen czy Diclac. W przypadku braku odpowiedzi na NLPZ, wprowadza się glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred, Dexaven). Leczenie podtrzymujące obejmuje leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak metotreksat (Methotrexat, Ebetrexat) czy cyklosporyna (Cyclaid, Sandimmun Neoral).

W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się leki biologiczne, które są ukierunkowane na blokowanie specyficznych cytokin zapalnych. Najczęściej używane są inhibitory IL-1 (Kineret – anakinra, Ilaris – kanakinumab), inhibitory IL-6 (RoActemra – tocilizumab) oraz inhibitory TNF-α (Enbrel – etanercept, Humira – adalimumab, Remicade – infliksymab).

Największe trudności w leczeniu choroby Stilla wiążą się z jej przewlekłym charakterem i potencjalnymi powikłaniami. Pacjenci mogą doświadczać zaostrzeń choroby mimo leczenia, a długotrwała terapia może prowadzić do działań niepożądanych, takich jak zwiększone ryzyko infekcji czy uszkodzenie narządów. Poważnym powikłaniem jest zespół aktywacji makrofagów (MAS), stan zagrażający życiu, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Dodatkowo, leczenie biologiczne jest kosztowne i nie zawsze refundowane, co może stanowić barierę w dostępie do optymalnej terapii.