zespół Waterhouse’a i Friderichsena
Wskazanie
Zespół Waterhouse’a-Friderichsena (ZWF) to rzadkie, zagrażające życiu powikłanie posocznicy meningokokowej, charakteryzujące się ostrą niewydolnością nadnerczy w wyniku krwotocznej martwicy nadnerczy. Najczęściej wywołany jest przez bakterię Neisseria meningitidis, choć może być również spowodowany przez inne patogeny, takie jak Streptococcus pneumoniae czy Haemophilus influenzae.
Klinicznie zespół manifestuje się gwałtownie postępującym przebiegiem z wysoką gorączką, objawami wstrząsu septycznego, wybruczeniami skórnymi i szybko rozwijającą się niewydolnością wielonarządową. Charakterystycznym objawem są krwotoczne zmiany skórne (wybroczyny, plamica), które mogą szybko zlewać się w większe obszary martwicy. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla przeżycia pacjenta.
Leczenie zespołu Waterhouse’a-Friderichsena wymaga natychmiastowej interwencji i ma charakter wielokierunkowy. W terapii stosuje się antybiotykoterapię empiryczną, najczęściej cefalosporyny III generacji (Biotaksym, Ceftriakson) lub karbapenemy (Meronem). Kluczowa jest suplementacja hormonów steroidowych z powodu ostrej niewydolności nadnerczy – podaje się hydrokortyzon (Hydrocortisonum, Corhydron) w dużych dawkach dożylnie. Leczenie przeciwwstrząsowe obejmuje intensywną płynoterapię oraz leki wazopresyjne jak noradrenalina (Levonor).
Największą trudnością w leczeniu pacjentów z ZWF jest szybka progresja choroby, która może prowadzić do zgonu w ciągu kilku do kilkunastu godzin od wystąpienia pierwszych objawów. Wyzwaniem jest wczesne rozpoznanie, gdyż początkowe objawy mogą przypominać grypę lub inne infekcje wirusowe. Kolejnym problemem jest opanowanie wstrząsu septycznego i niewydolności wielonarządowej, które wymagają zaawansowanych technik intensywnej terapii. Śmiertelność w zespole Waterhouse’a-Friderichsena pozostaje wysoka, sięgając 50-60% nawet przy odpowiednim leczeniu.
Profilaktyka obejmuje szczepienia przeciwko meningokokom (dostępne szczepionki w Polsce to Bexsero, Nimenrix, Trumenba) oraz chemoprofilaktykę u osób z bliskiego kontaktu z chorym. W przypadku pacjentów, którzy przeżyli, konieczna jest często długoterminowa substytucja hormonalna z powodu trwałego uszkodzenia nadnerczy.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Meprelon – Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji – 1000 mg
Produkt leczniczy zawiera metyloprednizolon sodu bursztynianu jako substancję czynną. Jest dostępny w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Stosuje się go w ostrych stanach zagrożenia życia, takich jak wstrząs anafilaktyczny, obrzęk mózgu, ciężki ostry atak astmy oraz inne poważne stany zapalne i zaostrzenia chorób. Lek ten może być również używany w krótkotrwałym leczeniu zaostrzeń stwardnienia rozsianego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Meprelon – Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji – 250 mg
Lek zawiera metyloprednizolon sodu bursztynianu, który jest glikokortykosteroidem w postaci proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Preparat stosuje się w leczeniu ostrych stanów zagrożenia życia, takich jak wstrząs anafilaktyczny, obrzęk mózgu, ostra niewydolność oddechowa czy ciężki atak astmy. Wskazany jest również w przełomach immunologicznych po przeszczepieniu narządu oraz w krótkotrwałym leczeniu zaostrzeń stwardnienia rozsianego. Podawanie leku odbywa się zawsze w połączeniu z innymi metodami leczenia podstawowego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku