płuco wstrząsowe
Wskazanie

Płuco wstrząsowe (ang. shock lung) to określenie zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS – Acute Respiratory Distress Syndrome) rozwijającego się jako powikłanie wstrząsu różnego pochodzenia. Stan ten charakteryzuje się nagłym uszkodzeniem pęcherzyków płucnych i naczyń włosowatych płuc, co prowadzi do ciężkiego zaburzenia wymiany gazowej, obrzęku płuc i hipoksemii opornej na tlenoterapię.

Płuco wstrząsowe może wystąpić w przebiegu wstrząsu septycznego, hipowolemicznego, kardiogennego lub anafilaktycznego. Klinicznie objawia się narastającą dusznością, tachypnoe, sinicą oraz obecnością trzeszczeń nad polami płucnymi. W badaniach obrazowych widoczne są obustronne nacieki zapalne, a w gazometrii tętniczej hipoksemia z hiperkapnią. Szczególnie narażeni są pacjenci po ciężkich urazach, rozległych operacjach, z ciężkimi infekcjami lub oparzeniami.

Leczenie płuca wstrząsowego wymaga kompleksowego podejścia. W terapii stosuje się leki wazoaktywne (Levonor, Dopamina, Adrenalina), antybiotyki o szerokim spektrum (Tazocin, Meronem, Tienam), płynoterapię (Plasmalyte, Sterofundin), leki mukolityczne (ACC, Mucosolvan) oraz kortykosteroidy (Dexaven, Solu-Medrol). Kluczowym elementem jest wentylacja mechaniczna z dodatnim ciśnieniem końcowo-wydechowym (PEEP) oraz stosowanie leków sedacyjnych (Propofol, Dormicum) i zwiotczających (Norcuron, Esmeron).

Największe trudności w leczeniu płuca wstrząsowego wiążą się z utrzymaniem odpowiedniej wymiany gazowej przy jednoczesnej ochronie płuc przed dalszym uszkodzeniem związanym z wentylacją mechaniczną. Wyzwaniem jest znalezienie równowagi między adekwatną oksygenacją a ryzykiem uszkodzenia płuc przez wysokie stężenia tlenu i wysokie ciśnienia wentylacji. Dodatkowo, leczenie choroby podstawowej, która doprowadziła do wstrząsu, musi być prowadzone równolegle. Śmiertelność w płucu wstrząsowym pozostaje wysoka, szczególnie u pacjentów z towarzyszącą niewydolnością wielonarządową.