zakażenie inwazyjne wywołane przez Candida
Wskazanie

Zakażenie inwazyjne wywołane przez grzyby z rodzaju Candida (kandydoza inwazyjna) to poważna infekcja grzybicza, która rozprzestrzenia się poprzez krwiobieg i może zajmować różne narządy wewnętrzne, w tym serce, mózg, nerki, oczy i inne tkanki. Występuje głównie u pacjentów z obniżoną odpornością, hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii, po zabiegach chirurgicznych, z cewnikami naczyniowymi, po antybiotykoterapii szerokospektrowej, u osób z neutropenią, chorych na nowotwory, po przeszczepach narządów oraz z ciężkimi chorobami współistniejącymi.

Leczenie kandydozy inwazyjnej opiera się głównie na zastosowaniu leków przeciwgrzybiczych. W Polsce stosuje się kilka grup leków. Echinokandyny to nowoczesne leki pierwszego wyboru, takie jak kaspofungina (Cancidas), anidulafungina (Ecalta) i mykafungina (Mycamine). Azole przeciwgrzybicze stosowane w kandydozie inwazyjnej to flukonazol (Diflucan, Flukonazol, Flucofast), worikonazol (Vfend) oraz posakonazol (Noxafil). W ciężkich przypadkach lub przy oporności na inne leki stosuje się amfoterycynę B (Abelcet, AmBisome, Fungizone).

Największym wyzwaniem w leczeniu inwazyjnych zakażeń Candida jest szybkie rozpoznanie infekcji, gdyż objawy są często niespecyficzne, a posiewy krwi mogą być ujemne nawet w 50% przypadków. Opóźnienie w rozpoczęciu właściwej terapii przeciwgrzybiczej znacząco zwiększa śmiertelność, która w przypadku kandydemii wynosi 30-40%. Kolejnym problemem jest rosnąca oporność szczepów Candida na leki przeciwgrzybicze, szczególnie niepokojąca w przypadku C. auris i C. glabrata. Niezbędne jest też usunięcie potencjalnych źródeł zakażenia, takich jak cewniki naczyniowe, co bywa trudne u pacjentów w ciężkim stanie.

Właściwe postępowanie obejmuje nie tylko farmakoterapię, ale również kontrolę czynników ryzyka, monitorowanie stężenia leków przeciwgrzybiczych we krwi oraz dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością narządową. W przypadku kandydozy inwazyjnej kluczowa jest także odpowiednia długość terapii, zwykle 14 dni od ostatniego dodatniego posiewu, a przy zajęciu narządów wewnętrznych znacznie dłużej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i lokalizacji infekcji.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 23.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl