zakażenie bakteryjne skóry
Wskazanie

Zakażenie bakteryjne skóry (dermatoza bakteryjna) to grupa chorób skóry wywoływanych przez różne bakterie, najczęściej przez gronkowce (Staphylococcus) i paciorkowce (Streptococcus). Do najczęstszych postaci klinicznych należą: liszajec zakaźny (impetigo), zapalenie mieszków włosowych (folliculitis), czyrak (furunculus), ropnie, róża (erysipelas) oraz cellulitis. Zakażenia te charakteryzują się występowaniem zmian zapalnych, często z obecnością treści ropnej.

Leczenie zakażeń bakteryjnych skóry opiera się głównie na antybiotykoterapii, która może być miejscowa lub ogólnoustrojowa, w zależności od nasilenia i rozległości zmian. W terapii miejscowej stosuje się maści i kremy zawierające antybiotyki, takie jak Bactroban (mupirocyna), Fucidin (kwas fusydowy), Altacet Plus (neomycyna), Detreomycyna (chloramfenikol) czy Oxycort z Neomycyną. W przypadku zakażeń o większym nasileniu lub rozległości konieczne jest wdrożenie antybiotykoterapii ogólnoustrojowej – najczęściej stosuje się Amoksiklav, Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Zinnat (cefuroksym), Dalacin C (klindamycyna) czy Biseptol (kotrimoksazol).

Największe trudności w leczeniu zakażeń bakteryjnych skóry wiążą się z rosnącą antybiotykoopornością bakterii, szczególnie gronkowca złocistego opornego na metycylinę (MRSA). Problem stanowi również nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów, w tym przedwczesne przerywanie antybiotykoterapii, co może prowadzić do nawrotów zakażenia i dalszego rozwoju oporności bakterii. Trudnością jest także prawidłowe różnicowanie zakażeń bakteryjnych od innych dermatoz, szczególnie grzybiczych czy wirusowych, co może opóźniać wdrożenie właściwego leczenia. U pacjentów z obniżoną odpornością, cukrzycą lub chorobami naczyniowymi zakażenia bakteryjne skóry mogą mieć cięższy przebieg i gorzej odpowiadać na standardowe leczenie.