zakażenia związane z protezowaniem stawów
Wskazanie

Zakażenia związane z protezowaniem stawów (periprosthetic joint infection, PJI) stanowią poważne powikłanie endoprotezoplastyki i obciążone są wysoką śmiertelnością oraz ryzykiem utraty funkcji stawu. Występują one u około 1-2% pacjentów po pierwotnej alloplastyce oraz u 3-5% po zabiegach rewizyjnych. Zakażenia te mogą być wczesne (do 3 miesięcy po operacji), opóźnione (3-24 miesiące) lub późne (powyżej 24 miesięcy).

Najczęstszymi patogenami wywołującymi te zakażenia są gronkowce koagulazo-dodatnie (Staphylococcus aureus) i koagulazo-ujemne (Staphylococcus epidermidis), które odpowiadają za ponad 50% przypadków. Inne drobnoustroje to paciorkowce, enterokoki, pałeczki Gram-ujemne oraz beztlenowce. Charakterystyczną cechą tych zakażeń jest tworzenie biofilmu bakteryjnego na powierzchni implantu, co znacząco utrudnia eradykację infekcji.

W leczeniu zakażeń okołoprotezowych stosuje się antybiotykoterapię celowaną, często w połączeniu z interwencją chirurgiczną. W Polsce najczęściej stosowane antybiotyki to: Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Cipronex/Proxacin (ciprofloksacyna), Zinacef (cefuroksym), Targocid (teikoplanina), Vancomycin (wankomycyna) oraz Linezolid. W przypadku zakażeń MRSA kluczowe są wankomycyna, linezolid i daptomycyna (Cubicin).

Największe trudności w leczeniu zakażeń okołoprotezowych wynikają z obecności biofilmu bakteryjnego, który chroni drobnoustroje przed działaniem antybiotyków, oraz z ograniczonej penetracji leków do tkanki kostnej i otoczenia implantu. Dodatkowo, rosnąca antybiotykooporność patogenów, zwłaszcza szczepów MRSA, MRSE i VRE, komplikuje dobór skutecznej terapii. Leczenie często wymaga wieloetapowego postępowania chirurgicznego – od debridement z zachowaniem implantu (DAIR), przez wymianę jednoetapową lub dwuetapową, aż po artrodezę czy nawet amputację w przypadkach niepowodzenia innych metod.

Istotnym elementem terapii jest także miejscowe stosowanie antybiotyków w postaci spacerów nasączonych antybiotykiem (najczęściej gentamycyną, wankomycyną lub kolistyną) oraz podawanie antybiotyków dożylnie przez dłuższy czas (6-12 tygodni), a następnie kontynuacja leczenia doustnymi preparatami o dobrej biodostępności w tkance kostnej, jak rifampicyna (Rifampicyna) w skojarzeniu z lewofloksacyną (Levoxa) lub ciprofloksacyną.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl