ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i zapalenie gardła
Wskazanie

Ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i zapalenie gardła to infekcja bakteryjna wywołana przez bakterię Streptococcus pyogenes (paciorkowiec grupy A). Schorzenie to stanowi około 15-30% wszystkich zapaleń gardła u dzieci i 5-10% u dorosłych. Charakteryzuje się nagłym początkiem, silnym bólem gardła, trudnościami w przełykaniu, gorączką powyżej 38°C, powiększonymi i bolesnymi węzłami chłonnymi szyjnymi oraz obecnością białawego nalotu na migdałkach.

W leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła i migdałków stosuje się antybiotykoterapię, która ma na celu eradykację bakterii, zapobieganie powikłaniom (takim jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek) oraz skrócenie czasu trwania objawów. Lekami pierwszego wyboru są penicyliny, np. fenoksymetylopenicylina (Ospen), amoksycylina (Amoksiklav, Augmentin, Taromentin) lub ampicylina. U pacjentów uczulonych na penicyliny stosuje się makrolidy, np. klarytromycynę (Klacid, Fromilid), azytromycynę (Sumamed, Azibiot, Azithromycin) lub cefalosporyny, np. cefuroksym (Zinnat, Xorimax).

Leczenie wspomagające obejmuje odpoczynek, nawodnienie, leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe, takie jak paracetamol (Panadol, Apap) czy ibuprofen (Nurofen, Ibuprom). W ciężkich przypadkach można rozważyć stosowanie glikokortykosteroidów, np. deksametazonu (Dexaven) lub metyloprednizolonu (Medrol, Metypred).

Największe trudności w leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła i migdałków wiążą się z rosnącą opornością paciorkowców na antybiotyki, szczególnie na makrolidy. Problem stanowi również różnicowanie z wirusowym zapaleniem gardła, które nie wymaga antybiotykoterapii. Wyzwaniem jest także nieodpowiednie przestrzeganie zaleceń przez pacjentów, którzy często przerywają leczenie po ustąpieniu objawów, co zwiększa ryzyko nawrotów i powikłań. U niektórych pacjentów występują nawracające infekcje, które mogą wymagać przedłużonej antybiotykoterapii lub w skrajnych przypadkach tonsillektomii.