ropne powikłanie pooparzeniowe
Wskazanie
Ropne powikłania pooparzeniowe to infekcje bakteryjne, które rozwijają się w obrębie ran oparzeniowych. Występują one szczególnie często u pacjentów z oparzeniami głębokimi (II i III stopnia) oraz rozległymi, obejmującymi dużą powierzchnię ciała. Uszkodzona bariera skórna stanowi doskonałe wrota dla drobnoustrojów, a martwicza tkanka dostarcza idealnego podłoża do namnażania bakterii.
Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za ropne powikłania są Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus (w tym MRSA), Acinetobacter baumannii oraz bakterie z rodziny Enterobacteriaceae. Infekcja objawia się zmianą charakteru wydzieliny z rany na ropną, nasileniem obrzęku i zaczerwienienia tkanek otaczających, opóźnieniem gojenia oraz objawami ogólnymi jak gorączka.
W leczeniu ropnych powikłań pooparzeniowych stosuje się zarówno terapię miejscową, jak i ogólnoustrojową. W Polsce do miejscowego leczenia używa się preparatów takich jak: Argosulfan (krem z sulfadiazyną srebra), Flamazine (krem z sulfadiazyną srebra), Dermazin (krem z sulfadiazyną srebra), Atrauman Ag (opatrunki ze srebrem), Aquacel Ag (opatrunki hydrofibrowe ze srebrem) oraz Bactigras (opatrunki z chlorheksydyną).
Antybiotykoterapia ogólnoustrojowa powinna być dobrana na podstawie antybiogramu. Często stosowane leki w Polsce to: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Targocid (teikoplanina), Vancomycin (wankomycyna), Amikacin (amikacyna) oraz Colistin (kolistyna) w przypadku wieloopornych szczepów.
Największe trudności w leczeniu ropnych powikłań pooparzeniowych wiążą się z narastającą antybiotykoopornością patogenów szpitalnych, ograniczoną penetracją antybiotyków do obszarów z zaburzonym ukrwieniem, koniecznością częstej zmiany opatrunków (co jest bolesne dla pacjenta) oraz ryzykiem rozwoju ogólnoustrojowej infekcji prowadzącej do sepsy. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwe zbilansowanie leczenia przeciwinfekcyjnego z procesem gojenia rany i ewentualnym przygotowaniem do przeszczepów skóry, co wymaga multidyscyplinarnego podejścia zespołu terapeutycznego.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Syntarpen – Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań – 1 g
Produkt leczniczy zawiera kloksacylinę sodową, antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez gronkowce. Jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Wskazany do terapii zakażeń skóry, tkanek miękkich, układu oddechowego oraz powikłań pooperacyjnych i pourazowych. Przed zastosowaniem zaleca się przeprowadzenie badania lekowrażliwości drobnoustroju odpowiedzialnego za infekcję.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Syntarpen – Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji – 2 g
Produkt leczniczy zawiera 2 g kloksacyliny sodowej w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Stosuje się go w leczeniu zakażeń wywołanych przez metycylinowrażliwe gronkowce, takich jak zakażenia skóry, tkanek miękkich, dolnych dróg oddechowych, osteomyelitis, czy posocznica. Lek jest szczególnie wskazany w przypadkach ropnych powikłań pooparzeniowych, zapalenia wsierdzia oraz ośrodkowego układu nerwowego. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się badanie lekowrażliwości wyizolowanego drobnoustroju.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Syntarpen – Tabletki powlekane – 500 mg
Produkt leczniczy zawiera 500 mg kloksacyliny w postaci soli sodowej oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w formie tabletek powlekanych o białym lub jasnokremowym odcieniu. Stosuje się go w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, dolnych dróg oddechowych oraz powikłań ropnych po oparzeniach i zabiegach chirurgicznych. Lek jest również używany w późniejszym etapie leczenia zakażeń kości i szpiku, głównie pourazowych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku