pielęgnacja skóry wysuszonej
Wskazanie

Pielęgnacja skóry wysuszonej to istotny element terapii dermatologicznej, który ma na celu przywrócenie prawidłowego nawilżenia i funkcji bariery naskórkowej. Skóra wysuszona (xerosis cutis) charakteryzuje się zmniejszoną zawartością wody w warstwie rogowej naskórka, co prowadzi do jej szorstkości, łuszczenia się, uczucia napięcia oraz zwiększonej wrażliwości. Problem ten może występować jako stan fizjologiczny, szczególnie u osób starszych, lub towarzyszyć schorzeniom dermatologicznym takim jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca czy rybia łuska.

W pielęgnacji skóry wysuszonej kluczowe znaczenie ma stosowanie emolientów, czyli preparatów, które tworzą na powierzchni naskórka warstwę okluzyjną zapobiegającą utracie wody. Na polskim rynku dostępne są liczne preparaty emolientowe, takie jak: Emolium, Cetaphil, CeraVe, Bioderma Atoderm, Xerial, La Roche-Posay Lipikar, Physiogel, Oilatum czy preparaty z linii Pharmaceris E. Istotne jest, aby produkty te były wolne od substancji potencjalnie drażniących jak alkohol, barwniki czy substancje zapachowe.

W przypadku bardziej nasilonych objawów suchości skóry stosuje się preparaty zawierające substancje aktywne, takie jak mocznik (w stężeniach 5-10%), kwas hialuronowy, ceramidy, niacynamid czy pantenol. Do polskich marek oferujących takie produkty należą: Iwostin Hydro Sensitia, Pharmaceris N, Linum Emolient, Tolerans, Bepanthen czy Mediderm.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów ze skórą wysuszoną jest zapewnienie systematyczności stosowania preparatów nawilżających. Pacjenci często zaprzestają aplikacji emolientów po ustąpieniu ostrych objawów, co prowadzi do nawrotów. Dodatkowo wyzwaniem jest identyfikacja i eliminacja czynników nasilających suchość skóry, takich jak częste mycie w gorącej wodzie, stosowanie mydła o wysokim pH, ekspozycja na niskie temperatury czy przebywanie w pomieszczeniach z niską wilgotnością powietrza. U pacjentów ze współistniejącymi dermatozami, takimi jak atopowe zapalenie skóry, konieczne jest również leczenie choroby podstawowej, często z wykorzystaniem miejscowych glikokortykosteroidów (Elocom, Cutivate, Advantan) lub inhibitorów kalcyneuryny (Protopic, Elidel).