ostry nieproduktywny kaszel
Wskazanie

Ostry nieproduktywny kaszel to objaw charakteryzujący się nagłym wystąpieniem suchego kaszlu bez odkrztuszania wydzieliny. Najczęściej występuje w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych o etiologii wirusowej, może też towarzyszyć reakcjom alergicznym, astmie, refluksowi żołądkowo-przełykowemu czy być efektem działania niektórych leków (np. inhibitorów ACE). W przypadku przedłużającego się nieproduktywnego kaszlu (powyżej 3 tygodni) należy rozważyć diagnozę w kierunku przewlekłych chorób płuc.

W leczeniu ostrego nieproduktywnego kaszlu stosuje się leki przeciwkaszlowe działające ośrodkowo lub obwodowo. Wśród preparatów dostępnych w Polsce wyróżniamy: Levopront (lewodropropizyna), Sinecod (butamirat), Tussidex, Thiocodin (kodeina), Tussal Antitussicum (dekstrometorfan), a także preparaty złożone jak Codterpin czy Tussipect. W przypadku kaszlu alergicznego skuteczne są leki przeciwhistaminowe (np. Zyrtec, Allegra, Claritine) oraz glikokortykosteroidy wziewne (Pulmicort, Flixotide).

W leczeniu ostrego nieproduktywnego kaszlu istotne jest również nawilżanie błon śluzowych dróg oddechowych (inhalacje solą fizjologiczną, preparaty z kwasem hialuronowym jak Hydrovag), odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz unikanie czynników drażniących drogi oddechowe (dym tytoniowy, zanieczyszczenia powietrza).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z ostrym nieproduktywnym kaszlem jest ustalenie jego przyczyny, co warunkuje dobór odpowiedniej terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest ocena skuteczności leczenia, gdyż kaszel może ustępować powoli, a stosowanie leków przeciwkaszlowych u pacjentów z kaszlem produktywnym może prowadzić do zatrzymania wydzieliny i pogorszenia stanu klinicznego. Istotną kwestią jest również fakt, że niektóre popularne leki przeciwkaszlowe zawierające kodeinę lub dekstrometorfan mogą powodować działania niepożądane, a ich stosowanie u dzieci jest ograniczone ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego.