ograniczony rak gruczołu krokowego
Wskazanie

Ograniczony rak gruczołu krokowego to nowotwór zlokalizowany wyłącznie w obrębie prostaty, bez przerzutów do okolicznych węzłów chłonnych i narządów odległych. Zazwyczaj diagnozowany jest we wczesnym stadium dzięki badaniom przesiewowym PSA oraz badaniu per rectum. Stadium to charakteryzuje się najwyższą skutecznością leczenia i najlepszym rokowaniem wśród wszystkich stadiów raka prostaty.

W leczeniu ograniczonego raka gruczołu krokowego stosuje się kilka metod terapeutycznych. Radykalna prostatektomia jest zabiegiem operacyjnym polegającym na całkowitym usunięciu gruczołu krokowego. Alternatywą jest radioterapia – zarówno teleradioterapia (EBRT) jak i brachyterapia. W niektórych przypadkach stosuje się również leczenie hormonalne, często jako terapię neoadjuwantową przed zabiegiem lub radioterapią.

Wśród leków stosowanych w farmakoterapii ograniczonego raka prostaty znajdują się antagoniści LHRH (Zoladex, Eligard, Diphereline), antyandrogeny (Bicalutamid Polpharma, Casodex, Flutamid, Xtandi), inhibitory CYP17 (Zytiga) oraz inne leki hormonalne. W niektórych przypadkach stosuje się również chemioterapię (np. Docetaxel Accord, Docetaxel Polpharma).

Największymi trudnościami w leczeniu ograniczonego raka gruczołu krokowego są skutki uboczne terapii, które mogą istotnie wpływać na jakość życia pacjenta. Po prostatektomii często występuje nietrzymanie moczu oraz zaburzenia erekcji. Radioterapia może powodować zapalenie odbytnicy, zaburzenia erekcji oraz problemy z oddawaniem moczu. Leczenie hormonalne wiąże się z uderzeniami gorąca, utratą libido, ginekomastią oraz zwiększonym ryzykiem osteoporozy i powikłań sercowo-naczyniowych. Kluczowym wyzwaniem jest również właściwa kwalifikacja pacjentów do odpowiedniej metody leczenia w zależności od wieku, stanu ogólnego i preferencji chorego.