liszaj rumieniowaty przewlekły
Wskazanie

Liszaj rumieniowaty przewlekły (łac. lupus erythematosus chronicus, ang. discoid lupus erythematosus, DLE) to przewlekła, zapalna choroba autoimmunologiczna, zajmująca przede wszystkim skórę, bez objawów narządowych. Charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych, rumieniowatych zmian skórnych, najczęściej na twarzy, owłosionej skórze głowy oraz małżowinach usznych, które z czasem mogą prowadzić do zaniku skóry i bliznowacenia, a w przypadku owłosionej skóry głowy – do trwałego wyłysienia.

W leczeniu liszaja rumieniowatego przewlekłego stosuje się przede wszystkim miejscowe glikokortykosteroidy (np. Cutivate, Elitasone, Dermovate, Laticort), które ograniczają stan zapalny i zmniejszają rumień. W przypadkach bardziej nasilonych lub opornych na leczenie miejscowe wdraża się leki przeciwmalaryczne, takie jak chlorochina (Arechin) lub hydroksychlorochina (Plaquenil). W ciężkich przypadkach stosuje się ogólnie glikokortykosteroidy (np. Metypred, Medrol, Encorton) oraz leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat (Methotrexat-Ebewe, Trexan), azatiopryna (Imuran, Azathioprine VIS) czy mykofenolan mofetylu (CellCept, Myfortic).

Największą trudnością w leczeniu liszaja rumieniowatego przewlekłego jest jego tendencja do nawrotów, szczególnie po ekspozycji na promieniowanie UV. Dlatego kluczowym elementem terapii jest fotoprotekcja – stosowanie kremów z wysokim filtrem przeciwsłonecznym przez cały rok oraz unikanie ekspozycji na słońce. Kolejnym wyzwaniem jest bliznowacenie i zanik skóry, które mogą wystąpić mimo prawidłowego leczenia, prowadząc do trwałych defektów kosmetycznych. W przypadku zmian na owłosionej skórze głowy istnieje ryzyko nieodwracalnego wyłysienia w miejscu zmian, co stanowi poważny problem estetyczny dla pacjentów. Ponadto, długotrwałe stosowanie leków przeciwmalarycznych wymaga regularnej kontroli okulistycznej ze względu na ryzyko retinopatii.

Pacjenci z liszajem rumieniowatym przewlekłym wymagają regularnej kontroli dermatologicznej oraz monitorowania pod kątem rozwoju układowej postaci choroby (tocznia rumieniowatego układowego), co dotyczy około 5-10% pacjentów. Istotna jest również edukacja pacjenta dotycząca czynników zaostrzających przebieg choroby, takich jak ekspozycja na słońce, niektóre leki, infekcje, stres oraz palenie tytoniu.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl