grzybicze zapalenie błony śluzowej narządów płciowych
Wskazanie

Grzybicze zapalenie błony śluzowej narządów płciowych to powszechna infekcja wywoływana najczęściej przez drożdżaki z rodzaju Candida, głównie Candida albicans. U kobiet objawia się jako zapalenie pochwy i sromu (vulvovaginitis), natomiast u mężczyzn zazwyczaj jako zapalenie żołędzi i napletka (balanitis, balanoposthitis). Typowymi objawami są świąd, pieczenie, zaczerwienienie, obrzęk błony śluzowej oraz charakterystyczna biała, serowata wydzielina.

Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi infekcji grzybiczej są: cukrzyca, antybiotykoterapia, obniżona odporność, ciąża, stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej, a także niewłaściwa higiena intymna. Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu mikrobiologicznym wydzieliny z pochwy lub napletka, które potwierdza obecność grzybów drożdżopodobnych.

W leczeniu grzybiczego zapalenia błony śluzowej narządów płciowych stosuje się przede wszystkim miejscowe leki przeciwgrzybicze z grupy azoli. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające klotrimazol (Clotrimazolum GSK, Canesten), mikonazol (Gyno-Femidazol), ekonazol (Gyno-Pevaryl) czy natamycynę (Pimafucin). W przypadkach nawrotowych lub opornych na leczenie miejscowe stosuje się leczenie ogólne z użyciem flukonazolu (Flukonazol, Flucofast, Flucoric, Diflucan) lub itrakonazolu (Orungal, Trioxal).

Największą trudnością w leczeniu grzybiczego zapalenia błony śluzowej narządów płciowych jest wysoki odsetek nawrotów choroby, sięgający nawet 40-45% w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia terapii. Problematyczne jest również rosnące zjawisko lekooporności grzybów na powszechnie stosowane leki przeciwgrzybicze. W przypadku zakażeń nawrotowych konieczne jest poszukiwanie czynników predysponujących, takich jak zaburzenia metaboliczne czy immunologiczne, oraz wdrożenie dłuższej terapii podtrzymującej. Istotnym elementem terapii jest również równoczesne leczenie partnera seksualnego, nawet jeśli nie wykazuje on objawów infekcji.