bolesna sztywność barku
Wskazanie
Bolesna sztywność barku, znana również jako zapalenie torebki stawu ramiennego (zespół zamrożonego barku), to schorzenie charakteryzujące się postępującym ograniczeniem ruchomości stawu barkowego z towarzyszącym silnym bólem. Występuje częściej u osób w wieku 40-60 lat, szczególnie u diabetyków oraz po okresach unieruchomienia stawu. Choroba zwykle rozwija się w trzech fazach: bolesnej (trwającej 2-9 miesięcy), zesztywnienia (4-12 miesięcy) oraz ustępowania (5-24 miesiące).
W leczeniu bolesnej sztywności barku stosuje się podejście wielokierunkowe. W fazie ostrej kluczowe jest leczenie przeciwbólowe z wykorzystaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) takich jak Ibuprom, Nurofen, Metindol, Diclac czy Dicloberl. W cięższych przypadkach stosuje się iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (preparaty Diprophos, Depo-Medrol) często w połączeniu ze środkami znieczulającymi miejscowo (Lignocaina).
Fizjoterapia odgrywa kluczową rolę w leczeniu – początkowo obejmuje terapię przeciwbólową (zabiegi z użyciem ultradźwięków, laseroterapię, krioterapię), a następnie ćwiczenia poprawiające zakres ruchu. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się hydrorozprężanie torebki stawowej lub artroskopowe uwolnienie torebki stawu barkowego.
Największą trudnością w leczeniu bolesnej sztywności barku jest długi czas trwania choroby oraz konieczność systematycznej rehabilitacji, która często jest bolesna dla pacjenta. Opóźnienie rozpoczęcia odpowiedniego leczenia może prowadzić do utrwalenia się deficytów ruchomości. Również współistnienie chorób takich jak cukrzyca znacząco pogarsza rokowanie i wydłuża proces leczenia. Kolejnym wyzwaniem jest zwalczanie dolegliwości bólowych, które mogą być bardzo intensywne, szczególnie w początkowej fazie choroby, co utrudnia prowadzenie rehabilitacji i wpływa negatywnie na jakość życia pacjenta.