ból okolicy lędźwiowej kręgosłupa
Wskazanie

Ból okolicy lędźwiowej kręgosłupa (lumbago) to dolegliwość manifestująca się dyskomfortem i bólem w dolnej części pleców, między żebrami a miednicą. Najczęściej jest wynikiem przeciążenia mięśni i więzadeł kręgosłupa, dyskopatii lędźwiowej, zmian zwyrodnieniowych, zwężenia kanału kręgowego lub stanów zapalnych. Szacuje się, że dolegliwości bólowe tej okolicy dotykają nawet 80% populacji przynajmniej raz w życiu.

W leczeniu bólu okolicy lędźwiowej stosuje się podejście wielokierunkowe. W fazie ostrej zaleca się krótkotrwały odpoczynek i leki przeciwbólowe, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające diklofenak (Diclac, Voltaren), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen), naproksen (Anapran, Naproxen) czy meloksykam (Movalis, Meloxicast). W przypadku silnych dolegliwości stosuje się tramadol (Tramal, Poltram) lub paracetamol z kodeiną (Solpadeine).

Leczenie obejmuje również preparaty rozluźniające mięśnie, takie jak tolperyzon (Mydocalm), tyzanidyna (Tizanor) czy baklofen (Baclofen Polpharma). W przewlekłym bólu lędźwiowym pomocne mogą być leki przeciwdepresyjne, jak amitryptylina (Amitriptylinum) czy duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia), oraz przeciwpadaczkowe – pregabalina (Lyrica, Pregabalin) i gabapentyna (Neurontin, Gabapentin).

Największą trudnością w leczeniu bólu lędźwiowego jest jego nawrotowy charakter oraz trudność w ustaleniu pierwotnej przyczyny dolegliwości. Długotrwałe stosowanie NLPZ wiąże się z ryzykiem powikłań żołądkowo-jelitowych i sercowo-naczyniowych, a opioidów – z ryzykiem uzależnienia. Wyzwaniem jest także kompleksowe podejście do terapii – oprócz farmakoterapii kluczowa jest fizjoterapia, korekta postawy, redukcja masy ciała i modyfikacja aktywności. Trudnością bywa również niska współpraca pacjentów w zakresie regularnych ćwiczeń wzmacniających mięśnie przykręgosłupowe, które są kluczowe dla długoterminowego efektu terapeutycznego.