Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lewometadon
Lewometadon, aktywny składnik leków takich jak Lefisyo i Levomethadone Hydrochloride Molteni, wykazuje w badaniach przedklinicznych istotne właściwości toksykologiczne. Ostra toksyczność po podaniu dożylnym wykazuje LD50 w zakresie 13,6-28,7 mg/kg m.c. u myszy oraz 8,7 mg/kg m.c. u szczurów, z główną przyczyną zgonu będącą depresją oddechową. W badaniach podprzewlekłych i przewlekłych narządem docelowym jest przede wszystkim układ oddechowy (depresja oddechowa) oraz wątroba, gdzie obserwowano wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AIAT), przerost hepatocytów oraz eozynofilowe zmiany cytoplazmatyczne. Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne, wskazując na potencjalny, choć niewielki efekt klastogenny, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę ryzyka genotoksycznego w praktyce klinicznej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego lewometadonu.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania lewometadonu
Lewometadon, będący aktywnym składnikiem produktów leczniczych takich jak Lefisyo i Levomethadone Hydrochloride Molteni, został poddany licznym badaniom przedklinicznym, które dostarczyły istotnych informacji na temat jego profilu bezpieczeństwa. Dane te stanowią podstawę do oceny ryzyka związanego ze stosowaniem tej substancji w praktyce klinicznej.1 2
Toksyczność ostra
W badaniach dotyczących ostrej toksyczności lewometadonu wykazano, że główną przyczyną zgonu w przypadku ostrego zatrucia jest zatrzymanie oddechu. Badania dożylnych dawek letalnych (LD50) wykazały, że wartości te mieszczą się w zakresie od 13,6 do 28,7 mg/kg masy ciała u myszy i wynoszą 8,7 mg/kg masy ciała u szczurów.3 4
Toksyczność podprzewlekła i przewlekła
W badaniach toksyczności podprzewlekłej i przewlekłej zidentyfikowano główne narządy docelowe, na które lewometadon wywiera niekorzystny wpływ u zwierząt laboratoryjnych. Są to przede wszystkim:5 6
- Układ oddechowy – obserwowano depresję oddechową jako główny efekt toksyczny
- Wątroba – stwierdzono:
- zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AIAT)
- przerost komórek wątroby
- eozynofilowe zmiany cytoplazmatyczne
7 8
Potencjał genotoksyczny
Przeprowadzone badania in vitro oraz in vivo nad genotoksycznością metadonu dostarczyły niejednoznacznych wyników. Wskazywały one na potencjalnie niewielki efekt klastogenny substancji, co oznacza możliwość wywoływania uszkodzeń struktury chromosomów. Na podstawie dostępnych danych naukowych obecnie nie jest możliwa jednoznaczna ocena ryzyka genotoksycznego w zastosowaniu klinicznym.9 10
Potencjał rakotwórczy
Długoterminowe badania przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury i myszy) nie dostarczyły dowodów na działanie rakotwórcze lewometadonu. Badania te nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów związanego ze stosowaniem tej substancji.11 12
Toksyczność reprodukcyjna
Ze względu na niewystarczające dane dotyczące samego lewometadonu, ocenę toksycznego wpływu na rozród przeprowadzono w oparciu o informacje na temat mieszaniny racemicznej D,L-metadonu. Badania na szczurach wykazały szereg niekorzystnych efektów związanych z układem rozrodczym:13 14
Wpływ na samce
Podawanie metadonu samcom szczurów przez 5 dni w dawce 20 mg/kg/dobę powodowało zmniejszenie masy:15 16
- prostaty (gruczołu krokowego)
- pęcherzyków nasiennych
- jąder
17 18
U potomstwa samców leczonych metadonem w dawkach do 38 mg/kg/dobę obserwowano znaczący wzrost umieralności noworodków, sięgający nawet 74%.19 20
Wpływ na samice i potomstwo
Potomstwo samic szczurów uzależnionych od metadonu wykazywało szereg niekorzystnych efektów rozwojowych:21 22
- opóźnienie rozwoju mózgu po urodzeniu
- mniejszą masę ciała
- zwiększoną śmiertelność po urodzeniu
23 24
Wpływ na hormony płciowe
Doustne podawanie metadonu szczurom między 14. a 19. dniem ciąży prowadziło do znaczącego zmniejszenia stężenia testosteronu we krwi u potomstwa płci męskiej. Zaobserwowano, że efekt ten może wykazywać antagonizm z naloksonem.25 26
| Parametr | Gatunek | Wyniki |
|---|---|---|
| Toksyczność ostra (LD50) po podaniu dożylnym | Mysz | 13,6-28,7 mg/kg m.c. |
| Szczur | 8,7 mg/kg m.c. | |
| Toksyczność reprodukcyjna – wpływ na samce | Szczur | Dawka 20 mg/kg/dobę przez 5 dni: zmniejszenie masy prostaty, pęcherzyków nasiennych i jąder |
| Umieralność potomstwa po leczeniu samców | Szczur | Dawka do 38 mg/kg/dobę: zwiększona umieralność noworodków (do 74%) |
| Wpływ na potomstwo samic uzależnionych | Szczur | Opóźnienie rozwoju mózgu, mniejsza masa ciała, zwiększona śmiertelność po urodzeniu |
| Wpływ na poziom hormonów u potomstwa | Szczur | Podawanie między 14. a 19. dniem ciąży: znaczące zmniejszenie stężenia testosteronu u potomstwa płci męskiej |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania