Leki zawierające w składzie
delta-9-tetrahydrokannabinol

Delta-9-tetrahydrokannabinol (THC) to główna substancja psychoaktywna zawarta w konopiach (Cannabis sativa). THC działa poprzez wiązanie się z receptorami kannabinoidowymi CB1 i CB2 w mózgu i układzie immunologicznym, co wpływa na procesy poznawcze, odczuwanie bólu, apetyt oraz nastrój. Jako lek, THC wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwwymiotne, zwiększające apetyt oraz rozluźniające mięśnie.

W medycynie preparaty zawierające THC stosowane są w leczeniu przewlekłego bólu, spastyczności w stwardnieniu rozsianym, nudności i wymiotów związanych z chemioterapią oraz w celu stymulacji apetytu u pacjentów z wyniszczeniem nowotworowym czy AIDS. Na polskim rynku dostępne są m.in. preparaty: Sativex (zawierający THC i kannabidiol), oraz importowane w ramach importu docelowego preparaty Marinol (dronabinol) i Cesamet (nabilon).

Największą zaletą stosowania THC jest jego skuteczność w leczeniu objawów, które trudno kontrolować innymi metodami terapeutycznymi. Pacjenci z przewlekłym bólem neuropatycznym, opornym na tradycyjne leki przeciwbólowe, często uzyskują ulgę dzięki THC. Substancja ta nie powoduje depresji oddechowej, co jest istotną przewagą nad opioidami w leczeniu bólu. Ponadto, THC jest skutecznym lekiem przeciwwymiotnym u pacjentów onkologicznych, u których inne leki nie przynoszą rezultatów.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem THC obejmują przede wszystkim jego działanie psychoaktywne – może powodować zaburzenia percepcji, zmiany nastroju, niepokój, a nawet wywołać ataki paniki. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem uzależnienia psychicznego oraz zespołu amotywacyjnego. THC może nasilać objawy psychotyczne u osób predysponowanych, dlatego jest przeciwwskazany u pacjentów ze schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychotycznymi. Substancja ta wpływa również na układ sercowo-naczyniowy, powodując tachykardię i spadki ciśnienia tętniczego, co może być niebezpieczne dla pacjentów z chorobami serca.