Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Temozolomide FAIR-MED

Podczas stosowania leku Temozolomide FAIR-MED należy zachować szczególną ostrożność w związku z możliwością wystąpienia szeregu poważnych działań niepożądanych. Poniżej omówiono kluczowe obszary wymagające uwagi klinicznej i monitorowania pacjenta podczas terapii temozolomidem.¹

Zakażenia oportunistyczne i reaktywacja zakażeń

W trakcie leczenia temozolomidem obserwowano występowanie zakażeń oportunistycznych oraz reaktywację wcześniejszych zakażeń. Szczególnie istotne są:²

• Opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – raportowano przypadki (w tym śmiertelne) u pacjentów otrzymujących temozolomid w skojarzeniu z radioterapią, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu steroidów³
• Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii (PCP) – pacjenci poddawani terapii skojarzonej temozolomidem z radioterapią w 42-dniowym schemacie są szczególnie narażeni na to powikłanie⁴
• Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B – raportowano przypadki zakończone zgonem⁵

Profilaktyka zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii

Konieczne jest wdrożenie profilaktyki przeciwko PCP u wszystkich pacjentów otrzymujących temozolomid w skojarzeniu z radioterapią w schemacie 42-dniowym (maksymalnie do 49 dni), niezależnie od liczby limfocytów. W przypadku wystąpienia limfopenii, profilaktykę należy kontynuować do czasu, gdy limfopenia osiągnie ≤ Stopień 1.⁶

Należy szczególnie uważnie monitorować pacjentów przyjmujących temozolomid w dłuższych schematach podawania leku oraz pacjentów otrzymujących jednocześnie steroidy pod kątem rozwoju PCP. U pacjentów stosujących temozolomid, zwłaszcza w skojarzeniu z deksametazonem lub innymi steroidami, raportowano przypadki niewydolności oddechowej zakończonej zgonem.⁷

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych temozolomidem obserwowano uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność wątroby zakończoną zgonem. Konieczne jest przeprowadzenie następujących badań oceniających funkcję wątroby:⁸

1. Testy czynnościowe wątroby przed rozpoczęciem leczenia
2. W przypadku pacjentów w 42-dniowym cyklu leczenia – powtórzenie testów w połowie cyklu
3. U wszystkich pacjentów – wykonanie testów po zakończeniu każdego cyklu leczenia

Jeśli wyniki testów czynnościowych wątroby nie są prawidłowe przed rozpoczęciem leczenia, należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość wystąpienia niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Podobną ocenę należy przeprowadzić u pacjentów, u których wystąpiły istotne nieprawidłowości czynności wątroby w trakcie terapii.⁹

Należy zwrócić uwagę, że toksyczność temozolomidu w stosunku do wątroby może wystąpić z opóźnieniem – po kilku tygodniach lub nawet po dłuższym czasie od zakończenia leczenia.¹⁰

Postępowanie przy reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B

W przypadku pacjentów z dodatnimi wynikami badań serologicznych w kierunku wirusa zapalenia wątroby typu B (w tym u pacjentów z aktywnym zapaleniem wątroby), przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem należy skonsultować się ze specjalistą w dziedzinie chorób wątroby. Podczas terapii należy regularnie monitorować stan zdrowia pacjentów i wdrażać odpowiednie postępowanie w przypadku reaktywacji zakażenia.¹¹

Mielosupresja i monitorowanie parametrów hematologicznych

U pacjentów leczonych temozolomidem może wystąpić zahamowanie czynności szpiku kostnego, w tym długotrwała pancytopenia, która może prowadzić do niedokrwistości aplastycznej, w niektórych przypadkach zakończonej zgonem. Ocenę tego powikłania może komplikować jednoczesne stosowanie innych leków, takich jak karbamazepina, fenytoina oraz sulfametoksazol/trimetoprym.¹²

Przed rozpoczęciem leczenia wymagane są następujące parametry hematologiczne:¹³

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l
• liczba płytek krwi ≥ 100 x 10⁹/l

Monitorowanie hematologiczne należy prowadzić według następującego schematu:^{Modyfikacja dawkowania w przypadku mielosupresji}

Jeśli podczas któregokolwiek cyklu chemioterapii całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych spadnie poniżej 1,0 x 10⁹/l lub liczba płytek krwi będzie niższa niż 50 x 10⁹/l, w następnym cyklu dawkę temozolomidu należy zmniejszyć o jeden poziom dawkowania.¹⁵

Najmniejsza zalecana dawka temozolomidu wynosi 100 mg/m² pc.¹⁶

Ryzyko nowotworów wtórnych

Bardzo rzadko obserwowano przypadki zespołu mielodysplastycznego oraz wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki szpikowej, u pacjentów leczonych temozolomidem.¹⁷

Leczenie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są bardzo często związane z terapią temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne może być wdrożone przed podaniem temozolomidu lub po jego podaniu.¹⁸

Rekomendacje dotyczące profilaktyki przeciwwymiotnej:

• U dorosłych pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym – zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed zastosowaniem pierwszej dawki temozolomidu w leczeniu skojarzonym oraz podczas monoterapii¹⁹
• U pacjentów z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję – w przypadku ciężkich wymiotów (Stopień 3. lub 4.) podczas poprzednich cykli leczenia konieczne może być leczenie przeciwwymiotne²⁰

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu temozolomidu u dzieci poniżej 3 lat nie istnieje. Dane dotyczące stosowania leku u dzieci starszych i młodzieży są bardzo ograniczone.²¹

Pacjenci w podeszłym wieku (> 70 lat)

U osób w podeszłym wieku ryzyko wystąpienia neutropenii i trombocytopenii wydaje się być zwiększone w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania temozolomidu w tej grupie wiekowej.²²

Stosowanie u mężczyzn

Mężczyźni leczeni temozolomidem powinni zostać poinformowani o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji. Nie należy planować poczęcia dziecka podczas leczenia oraz przez co najmniej 6 miesięcy po otrzymaniu ostatniej dawki leku. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się rozważenie kriokonserwacji nasienia.²³

Zawartość laktozy

Lek Temozolomide FAIR-MED zawiera laktozę w następujących ilościach, w zależności od dawki kapsułki:²⁴

• 5 mg: 399,3 mg laktozy bezwodnej
• 20 mg: 384,3 mg laktozy bezwodnej
• 100 mg: 61,7 mg laktozy bezwodnej
• 140 mg: 86,4 mg laktozy bezwodnej
• 180 mg: 111,1 mg laktozy bezwodnej
• 250 mg: 154,3 mg laktozy bezwodnej

Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.²⁵