Interakcje leku
Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 1000 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie powoduje istotnych zmian w farmakokinetyce żadnej z tych substancji czynnych. Choć nie przeprowadzono badań interakcji dla produktu leczniczego Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy jako leku złożonego, dostępne są wyniki badań dotyczących interakcji dla poszczególnych substancji czynnych wchodzących w jego skład ¹.

Interakcje leku z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia preparatem zawierającym sytagliptynę i metforminę zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej, zwłaszcza w określonych sytuacjach klinicznych. Ryzyko to jest szczególnie podwyższone u pacjentów głodzonych, niedożywionych lub z zaburzeniami czynności wątroby ².

Ze względu na istotne zagrożenia, jednoczesne stosowanie preparatu zawierającego metforminę i spożywanie alkoholu jest niezalecane. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności unikania spożywania napojów alkoholowych w trakcie terapii tym lekiem oraz o objawach kwasicy mleczanowej, które wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Szczegółowe interakcje z grupami leków

Interakcje ze środkami kontrastowymi zawierającymi jod

Stosowanie produktu leczniczego Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy musi zostać przerwane przed badaniem obrazowym z użyciem jodowych środków kontrastowych lub podczas takiego badania. Kontynuacji leczenia nie można wznowić przez co najmniej 48 godzin po przeprowadzeniu badania. Warunkiem wznowienia terapii jest ponowna ocena czynności nerek i potwierdzenie, że jest ona stabilna ³. Ta interakcja wynika z ryzyka rozwoju ostrego uszkodzenia nerek przy jednoczesnym stosowaniu metforminy i jodowych środków kontrastowych.

Leki wpływające na czynność nerek

Niektóre leki mogą niekorzystnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej podczas stosowania metforminy. Dotyczy to szczególnie:

• Niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy 2 (COX-2)
• Inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE)
• Antagonistów receptora angiotensyny II
• Leków moczopędnych, zwłaszcza pętlowych

Przy rozpoczynaniu leczenia tymi produktami w skojarzeniu z metforminą konieczne jest dokładne monitorowanie czynności nerek ⁴.

Interakcje związane z transporterami nerkowymi

Równoczesne podawanie leków wpływających na wspólny układ transportu w kanalikach nerkowych uczestniczący w wydalaniu metforminy może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na metforminę oraz ryzyko kwasicy mleczanowej. Dotyczy to szczególnie inhibitorów:

• Transportera kationów organicznych 2 (OCT2)
• Transportera usuwania wielu leków i toksyn (MATE)

Przykładami takich leków są: ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir oraz cymetydyna. Podczas jednoczesnego stosowania tych produktów zaleca się ścisłe monitorowanie kontroli glikemii, rozważenie dostosowania dawki w ramach zalecanego dawkowania oraz ewentualne zmiany w schemacie leczenia cukrzycy ⁵.

Interakcje z lekami o działaniu hiperglikemicznym

Niektóre leki mogą powodować podwyższenie stężenia glukozy we krwi, co może wymagać dostosowania dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Do takich leków należą:

• Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie lub miejscowo)
• Agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych
• Diuretyki

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia takich interakcji, a stężenie glukozy we krwi powinno być częściej kontrolowane, zwłaszcza w początkowym okresie jednoczesnego stosowania tych leków ⁶.

Interakcje z inhibitorami ACE

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) mogą obniżać stężenie glukozy we krwi. W związku z tym podczas jednoczesnego stosowania tych leków z preparatem Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy może zaistnieć konieczność dostosowania dawki leku przeciwcukrzycowego ⁷.

Interakcje specyficzne dla sytagliptyny

Badania in vitro oraz dane kliniczne wskazują, że ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji po jednoczesnym podaniu innych produktów leczniczych z sytagliptyną jest niewielkie. Głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczony metabolizm sytagliptyny jest CYP3A4, ze współudziałem CYP2C8 ⁸.

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek, metabolizm sytagliptyny ma tylko niewielki wpływ na jej klirens. Jednakże u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) metabolizm może mieć bardziej istotny wpływ na eliminację sytagliptyny. Z tego powodu silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą wpływać na farmakokinetykę sytagliptyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ⁹.

Interakcje z transporterami leków

Badania in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla glikoproteiny P oraz transportera anionów organicznych 3 (OAT3). Transport sytagliptyny z udziałem OAT3 jest hamowany przez probenecyd, choć ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest oceniane jako niewielkie ¹⁰.

Interakcja z cyklosporyną

Cyklosporyna, będąca silnym inhibitorem glikoproteiny P, wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny w pojedynczej dawce 100 mg i cyklosporyny w pojedynczej dawce 600 mg powodowało zwiększenie wartości AUC i Cmₐₓ sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Zmiany te nie są jednak uznawane za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie ulegał znaczącej zmianie. Z tego względu nie należy oczekiwać znaczących interakcji z innymi inhibitorami glikoproteiny P ¹¹.

Wpływ sytagliptyny na inne leki

Sytagliptyna wykazuje minimalny wpływ na stężenie digoksyny w osoczu. Przy stosowaniu przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę, osoczowe AUC dla digoksyny zwiększało się średnio o 11%, a wartości Cmₐₓ średnio o 18%. Nie jest zalecane dostosowywanie dawki digoksyny. Jednakże pacjenci z ryzykiem zatrucia digoksyną powinni być monitorowani podczas jednoczesnego stosowania sytagliptyny i digoksyny ¹².

Dane z badań in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów układu cytochromu P450. W badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała istotnych zmian w farmakokinetyce metforminy, gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków antykoncepcyjnych. Wskazuje to na niewielkie prawdopodobieństwo interakcji z substratami CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (OCT) ¹³.

Sytagliptyna w warunkach in vivo może być słabym inhibitorem glikoproteiny P, jednakże ma to minimalne znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych ¹⁴.

Tabela interakcji lekowych