Przedawkowanie leku Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę

Przedawkowanie produktu leczniczego Symbicort może prowadzić do wystąpienia poważnych konsekwencji zdrowotnych związanych z działaniem obu substancji czynnych – budezonidu i formoterolu. Lekarz powinien być świadomy potencjalnych zagrożeń wynikających z ostrego lub przewlekłego przyjmowania zbyt dużych dawek tego leku, a także znać odpowiednie postępowanie terapeutyczne.^{1}

Objawy przedawkowania formoterolu

Przedawkowanie formoterolu fumaranu dwuwodnego, będącego agonistą receptorów β2-adrenergicznych, może wywoływać szereg objawów charakterystycznych dla nadmiernej stymulacji układu adrenergicznego. Obejmują one zarówno dolegliwości neurologiczne, jak i zaburzenia kardiologiczne oraz metaboliczne.^{2}

W praktyce klinicznej podanie dawki 90 mikrogramów formoterolu w ciągu 3 godzin u pacjentów z ostrym skurczem oskrzeli nie skutkowało wystąpieniem problemów stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjentów.^{3}

Objawy przedawkowania budezonidu

W przypadku budezonidu należy rozróżnić konsekwencje ostrego i przewlekłego przedawkowania. Ostre przedawkowanie budezonidu, nawet przy zastosowaniu znacznie zawyżonych dawek, zazwyczaj nie stanowi istotnego problemu klinicznego.^{4}

Długotrwałe stosowanie budezonidu w zbyt dużych dawkach może natomiast prowadzić do rozwoju ogólnoustrojowych działań niepożądanych charakterystycznych dla glikokortykosteroidów. Objawy te mogą obejmować podwyższone stężenie kortykosteroidów we krwi oraz zahamowanie czynności nadnerczy.^{5}

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania produktu Symbicort opiera się głównie na działaniach objawowych i podtrzymujących. W przypadku konieczności przerwania terapii tym lekiem z powodu przedawkowania składnika beta-adrenergicznego (formoterolu), lekarz powinien rozważyć kontynuację odpowiedniego leczenia z zastosowaniem wyłącznie kortykosteroidu wziewnego.^{6}

Tabela objawów przedawkowania

W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania produktu Symbicort, zwłaszcza tych związanych z układem sercowo-naczyniowym (tachykardia, arytmie, wydłużenie odstępu QTc), konieczne jest niezwłoczne wdrożenie odpowiedniego postępowania medycznego. Monitorowanie stanu pacjenta powinno obejmować kontrolę parametrów życiowych, stężenia elektrolitów (szczególnie potasu) oraz glikemii.^{7}