Właściwości farmakokinetyczne leku Solacutan

Solacutan 30 mg/g w postaci żelu zawiera jako substancję czynną sól diklofenaku sodowego (Diclofenacum natricum). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku, uwzględniające procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej z organizmu. ¹

Wchłanianie

Wchłanianie diklofenaku przez skórę charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą. Średni poziom absorpcji przezskórnej waha się w zakresie od mniej niż 1% do 12% zastosowanej dawki. Efektywność procesu wchłaniania zależy przede wszystkim od dwóch głównych czynników: wielkości aplikowanej dawki oraz miejsca podania leku na skórę. <sup data-drug="Solacutan" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Średnie wchłanianie przez skórę waha się w granicach od 2

Co istotne z punktu widzenia klinicznego, porównywalne wchłanianie diklofenaku obserwuje się zarówno przez prawidłowy, jak i uszkodzony naskórek, przy czym nadal występują znaczące różnice międzyosobnicze. Badania wykazały, że wchłanianie ogólnoustrojowe diklofenaku wynosi około 12% podanej dawki w przypadku uszkodzonej skóry oraz około 9% w przypadku skóry nieuszkodzonej. ³

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu diklofenak wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza. Charakteryzuje się silnym wiązaniem z albuminami krwi, co wpływa na jego biodostępność oraz dystrybucję w organizmie. ⁴

Metabolizm

Metabolizm diklofenaku przebiega wielokierunkowo i obejmuje dwa główne szlaki biotransformacji:

• Częściową koniugację niezmienionego związku
• Pojedyncze i wielokrotne hydroksylacje, które prowadzą do powstawania kilku metabolitów fenolowych

Większość powstałych metabolitów fenolowych ulega następnie przekształceniu do koniugatów glukuronidu. Warto zaznaczyć, że dwa z metabolitów fenolowych wykazują aktywność biologiczną, jednak ich potencjał działania jest znacząco mniejszy w porównaniu do związku macierzystego. Istotnym aspektem jest fakt, że profil metaboliczny diklofenaku jest podobny zarówno po podaniu przezskórnym, jak i doustnym. ⁵

Eliminacja

Diklofenak oraz jego metabolity są wydalane głównie drogą nerkową, czyli z moczem. Klirens ogólnoustrojowy diklofenaku w osoczu po podaniu doustnym wynosi 263 ± 56 ml/min (wartość średnia ± odchylenie standardowe). ⁶

Charakterystyczną cechą farmakokinetyki diklofenaku jest krótki końcowy okres półtrwania w osoczu, wynoszący od 1 do 2 godzin. Również metabolity diklofenaku cechują się krótkim końcowym okresem półtrwania w osoczu, mieszczącym się w zakresie od 1 do 3 godzin. ⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Stan skóry pacjenta może wpływać na wchłanianie diklofenaku. Mimo że różnica w absorpcji między skórą uszkodzoną a nieuszkodzoną jest stosunkowo niewielka (12% vs 9%), należy wziąć pod uwagę, że czynniki te mogą mieć znaczenie kliniczne, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu leku. ⁸