Właściwości farmakokinetyczne
Naproxen 12 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne leku naproksenu stosowanego zewnętrznie

W celu oceny właściwości farmakokinetycznych naproksenu stosowanego miejscowo przeprowadzono badania z wykorzystaniem preparatów żelowych o różnych stężeniach substancji czynnej (5% i 10%). Badania te dostarczyły istotnych informacji na temat absorpcji, dystrybucji i eliminacji leku po podaniu na skórę. ¹

Biodostępność naproksenu po podaniu zewnętrznym

Biodostępność naproksenu po podaniu miejscowym określono poprzez pomiar zawartości metabolitów zarówno w osoczu, jak i w moczu ochotników. Pomiary wykonywano przez 96 godzin od momentu aplikacji produktu leczniczego. ²

Wyniki badań wykazały, że biodostępność naproksenu jest niska, co jest typowe dla miejscowo stosowanych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Dla żelu zawierającego 10% substancji czynnej średnia biodostępność wynosiła:

• 1,1% w osoczu ³
• 1,0% w moczu ⁴

Natomiast dla żelu o stężeniu 5% średnia biodostępność była nieco wyższa i wynosiła:

• 2,1% w osoczu ⁵
• 1,8% w moczu ⁶

Ta stosunkowo niska biodostępność wskazuje, że po podaniu miejscowym jedynie niewielka ilość naproksenu przedostaje się do krążenia ogólnego, co pozwala na uzyskanie działania terapeutycznego w miejscu podania przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

Wiązanie z białkami osocza

Po wchłonięciu przez skórę, naproksen wykazuje bardzo wysokie powinowactwo do białek osocza. Stopień wiązania z białkami osocza, głównie z albuminami, wynosi 99,9%. ⁷ Ta właściwość wpływa na czas półtrwania leku w organizmie oraz na jego dystrybucję do tkanek.

Metabolizm i eliminacja naproksenu

Naproksen jest metabolizowany w wątrobie, a następnie wydalany głównie przez nerki. Ponad 90% wchłoniętego produktu jest eliminowane z moczem, przy czym:

• około 60% w postaci glukuronianu (główny metabolit) ⁸
• około 10% w postaci niezmienionej ⁹
• pozostała część w formie innych metabolitów

Przenikanie przez bariery biologiczne

Istotną cechą farmakokinetyczną naproksenu jest jego zdolność do przenikania przez bariery biologiczne. Badania wykazały, że naproksen:

• przenika przez łożysko ¹⁰
• przenika do mleka kobiet karmiących piersią, gdzie jego stężenie może osiągać około 1% stężenia w surowicy ¹¹

Ta zdolność do przenikania przez bariery biologiczne ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią, nawet przy podaniu miejscowym.