Przedawkowanie
Mirtor 15 mg

Przedawkowanie mirtazapiny, zwłaszcza w dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne 15-45 mg, prowadzi głównie do depresji ośrodkowego układu nerwowego objawiającej się dezorientacją i przedłużonym uspokojeniem polekowym. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia oraz zmiany ciśnienia tętniczego (zarówno łagodne nadciśnienie, jak i niedociśnienie). Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, w tym wydłużenie odstępu QT i częstoskurcz komorowy typu „torsade de pointes”, które mogą wystąpić przy przedawkowaniu mieszanego lub bardzo wysokich dawkach, stanowiąc zagrożenie życia. Objawy te wymagają ścisłego monitorowania i szybkiej interwencji medycznej.

Substancja czynna

Przedawkowanie leku Mirtor (mirtazapina)

Przedawkowanie mirtazapiny może prowadzić do szeregu objawów klinicznych o różnym nasileniu. Dotychczasowe doświadczenia kliniczne wskazują, że w przypadku przyjęcia dawek przekraczających zalecane dawkowanie terapeutyczne, objawy przedawkowania samej mirtazapiny są zwykle łagodne, jednakże w pewnych okolicznościach mogą rozwinąć się poważne powikłania, łącznie ze skutkiem śmiertelnym. 1

Objawy przedawkowania

Główne objawy przedawkowania mirtazapiny koncentrują się wokół depresji ośrodkowego układu nerwowego. Pacjenci mogą prezentować dezorientację oraz przedłużone uspokojenie polekowe. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego w postaci tachykardii oraz zaburzeń ciśnienia tętniczego (zarówno łagodnego nadciśnienia, jak i niedociśnienia). 2

Szczególnie niebezpieczne powikłania mogą wystąpić po przyjęciu dawek znacznie przewyższających dawkę terapeutyczną lub w przypadku przedawkowania mieszanego, gdy mirtazapina jest przyjmowana z innymi substancjami psychoaktywnymi lub lekami. W takich przypadkach raportowano występowanie poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym wydłużenia odstępu QT i częstoskurczu komorowego typu „torsade de pointes”, które mogą prowadzić do zagrożenia życia. 3

Postępowanie w przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania mirtazapiny należy wdrożyć kompleksowe postępowanie obejmujące:

  • Odpowiednie leczenie objawowe dostosowane do prezentowanych przez pacjenta objawów klinicznych
  • Leczenie podtrzymujące funkcje życiowe z monitorowaniem parametrów życiowych
  • Monitorowanie zapisu EKG w celu wczesnego wykrycia potencjalnych zaburzeń rytmu serca
  • Rozważenie zastosowania węgla aktywowanego w celu zmniejszenia wchłaniania leku, jeśli od momentu przedawkowania nie upłynęło zbyt wiele czasu
  • W uzasadnionych przypadkach – płukanie żołądka (szczególnie we wczesnej fazie po przedawkowaniu)

4

Przedawkowanie w populacji pediatrycznej

W przypadku przedawkowania mirtazapiny u dzieci i młodzieży, zalecane jest wdrożenie tych samych procedur postępowania co u pacjentów dorosłych. Obejmuje to leczenie objawowe i podtrzymujące, monitorowanie EKG oraz rozważenie zastosowania węgla aktywowanego lub płukania żołądka. 5

Objawy przedawkowania mirtazapiny

Objawy przedawkowania Opis objawu Uwagi
Zaburzenia OUN Hamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego, dezorientacja, przedłużone uspokojenie polekowe Występują najczęściej, zwykle o łagodnym nasileniu przy przedawkowaniu samej mirtazapiny
Zaburzenia rytmu serca Tachykardia, wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz komorowy typu „torsade de pointes” Poważne zaburzenia rytmu występują głównie przy dawkach znacznie przewyższających dawkę terapeutyczną lub w przedawkowaniach mieszanych
Zaburzenia ciśnienia tętniczego Łagodne nadciśnienie lub niedociśnienie Mogą współwystępować z tachykardią i innymi objawami OUN
Ciężkie powikłania Zaburzenia rytmu serca zagrażające życiu, niewydolność oddechowa, śpiączka Ryzyko wystąpienia zwiększa się przy dawkach znacznie przekraczających dawkę terapeutyczną (15-45 mg) oraz przy jednoczesnym przedawkowaniu innych substancji

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu

Pacjenci po przedawkowaniu mirtazapiny wymagają ścisłego monitorowania parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji układu krążenia. Konieczne jest wykonywanie cyklicznych zapisów EKG w celu wczesnego wykrycia zaburzeń przewodnictwa i potencjalnie zagrażających życiu arytmii. Opieka nad pacjentem powinna odbywać się w warunkach szpitalnych, najlepiej na oddziale toksykologii klinicznej lub intensywnej terapii, w zależności od stanu klinicznego. 6

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl