Właściwości farmakokinetyczne
Maxiseptic (1 mg + 20 mg)/ml

Produkt Maxiseptic zawiera oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/ml) oraz fenoksyetanol (20 mg/ml). Farmakokinetyka oktenidyny wykazuje minimalne wchłanianie systemowe po podaniu miejscowym na skórę i błony śluzowe, co potwierdzają badania z użyciem izotopu 14C oraz badania na zwierzętach i ludziach. Wchłanianie doustne oktenidyny jest niskie (0-6%), a badania z zastosowaniem opatrunku okluzyjnego nie wykazały przenikania przez skórę w ciągu 24 godzin. Również brak jest wchłaniania przez błony śluzowe pochwy i powierzchnię ran. Pomimo braku jednoznacznych danych dotyczących przenikania przez łożysko, minimalne wchłanianie systemowe sugeruje bardzo niskie ryzyko ekspozycji płodu.

Właściwości farmakokinetyczne produktu Maxiseptic (1 mg + 20 mg)/ml, roztwór na skórę

Produkt Maxiseptic zawiera dwie substancje czynne: oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/ml) oraz fenoksyetanol (20 mg/ml). Właściwości farmakokinetyczne obu tych składników zostały szczegółowo zbadane i opisane poniżej, z uwzględnieniem ich wchłaniania przez różne drogi podania.1

Wchłanianie oktenidyny dichlorowodorku

Badania farmakokinetyczne z wykorzystaniem oktenidyny dichlorowodorku znakowanego izotopem 14C wykazały, że substancja ta charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem systemowym po zastosowaniu miejscowym. Dotyczy to zarówno podania na skórę, jak i na błony śluzowe.2

W przypadku podania doustnego, oktenidyna dichlorowodorek znakowana radioizotopowo wykazała jedynie niewielkie wchłanianie (od 0 do 6%) z przewodu pokarmowego u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych, w tym myszy, szczurów i psów.3

Przeprowadzone na myszach badania z zastosowaniem lokalnym oktenidyny pod opatrunkiem okluzyjnym nie wykazały mierzalnego wchłaniania tej substancji przez skórę w okresie 24-godzinnej ekspozycji.4

Wchłanianie z błon śluzowych i ran

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone z wykorzystaniem produktu zawierającego oktenidyny dichlorowodorek i fenoksyetanol potwierdziły brak wchłaniania oktenidyny dichlorowodorku zarówno przez błony śluzowe pochwy (badania na królikach), jak i z powierzchni ran (badania na ludziach i szczurach).5

Przenikanie przez barierę łożyskową

W oparciu o badania in vitro nie można definitywnie wykluczyć możliwości przenikania oktenidyny dichlorowodorku przez łożysko.6 Należy jednak podkreślić, że ze względu na minimalne wchłanianie systemowe substancji, ryzyko ekspozycji płodu jest teoretycznie bardzo niskie.

Wchłanianie fenoksyetanolu

W przeciwieństwie do oktenidyny dichlorowodorku, fenoksyetanol charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Badania przeprowadzone na szczurach z wykorzystaniem fenoksyetanolu znakowanego izotopem 14C wykazały niemal całkowite wchłanianie tej substancji z przewodu pokarmowego.7

Metabolizm i wydalanie fenoksyetanolu

Fenoksyetanol podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie. Jak wykazały badania na szczurach, jest on prawie w całości przekształcany poprzez procesy utleniania do metabolitu – kwasu fenoksyoctowego. W tej postaci zostaje następnie wydalony z organizmu głównie z moczem.8

Należy zaznaczyć, że przy typowym stosowaniu produktu Maxiseptic jako roztworu na skórę, ekspozycja na fenoksyetanol będzie znacznie niższa niż w przypadku podania doustnego, co dodatkowo ogranicza potencjalne ryzyko ekspozycji systemowej na tę substancję.

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl