Właściwości farmakodynamiczne
Eztom 1 mg/g

Właściwości farmakodynamiczne leku Eztom

Mometazonu furoinian, substancja czynna kremu Eztom (1 mg/g), należy do grupy farmakoterapeutycznej kortykosteroidów o silnym działaniu (grupa III) i jest sklasyfikowany kodem ATC: D07AC13. Mometazonu furoinian wykazuje znaczące działanie przeciwzapalne oraz istotne działanie przeciwświądowe, co zostało udowodnione w standardowych modelach zwierzęcych stosowanych do prognozowania skuteczności terapeutycznej.¹

Działanie przeciwzapalne w modelach zwierzęcych

W przeprowadzonych badaniach na myszach z wykorzystaniem oleju krotonowego, mometazon wykazał wyjątkowo silne działanie przeciwzapalne. Jego skuteczność była porównywalna z betametazonu walerianianem po jednorazowej aplikacji. Co istotne, po pięciu kolejnych aplikacjach, działanie mometazonu okazało się być aż 8-krotnie silniejsze niż betametazonu walerianianu, wskazując na kumulacyjny efekt terapeutyczny przy wielokrotnym stosowaniu.²

Działanie przeciwłuszczycowe

Mometazonu furoinian wykazuje również znaczące działanie przeciwłuszczycowe, co potwierdziły badania na świnkach morskich. Po 14 aplikacjach substancji czynnej zaobserwowano prawie dwukrotnie silniejsze hamowanie rogowacenia naskórka indukowanego przez Malassezia ovalis w porównaniu do betametazonu walerianianu. Ta właściwość ma szczególne znaczenie w leczeniu schorzeń dermatologicznych charakteryzujących się nadmiernym rogowaceniem naskórka.³

Porównanie skuteczności z innymi kortykosteroidami

Na podstawie przeprowadzonych badań porównawczych można stwierdzić, że mometazonu furoinian wykazuje przewagę nad betametazonu walerianianem, szczególnie przy wielokrotnym stosowaniu. Obserwuje się następujące zależności:

• Równoważna skuteczność przeciwzapalna przy pojedynczej aplikacji⁴
• 8-krotnie silniejsze działanie przeciwzapalne po pięciu aplikacjach⁵
• Prawie dwukrotnie silniejsze działanie przeciwłuszczycowe po 14 aplikacjach⁶

Wymienione właściwości farmakodynamiczne mometazonu furoinianu zawartego w kremie Eztom (1 mg/g) potwierdzają jego wysoką skuteczność w leczeniu stanów zapalnych skóry, świądu oraz schorzeń przebiegających z nadmiernym rogowaceniem naskórka. Profil farmakodynamiczny substancji czynnej wskazuje na jej korzystne zastosowanie w terapii dermatologicznej, przy zachowaniu odpowiednich wskazań klinicznych.⁷