Dawkowanie i sposób podawania leku Captopril Jelfa

Lek Captopril Jelfa dostępny jest w trzech dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w postaci tabletek. Dawkowanie należy ustalić indywidualnie, dostosowując je do reakcji pacjenta na leczenie. Maksymalna zalecana dawka dobowa to 150 mg. Kaptopryl można podawać niezależnie od posiłków – przed, w trakcie lub po posiłku.¹

Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym

W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25-50 mg na dobę, podawanej w dwóch dawkach podzielonych. Dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach minimum dwutygodniowych, aż do osiągnięcia 100-150 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, dążąc do uzyskania docelowych wartości ciśnienia tętniczego. Kaptopryl może być stosowany w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi.²

W przypadku pacjentów z dużą aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (co dotyczy osób z hipowolemią, nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, niewyrównaną niewydolnością serca) zaleca się rozpoczęcie leczenia od mniejszej dawki – pojedynczej dawki 6,25 mg lub 12,5 mg. Leczenie powinno być rozpoczynane pod ścisłym nadzorem lekarskim. Następnie taką dawkę należy podawać 2 razy na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej dawkę można stopniowo zwiększać do 50 mg na dobę (w jednej lub dwóch dawkach podzielonych), a jeśli to konieczne – do 100 mg na dobę (także w jednej lub dwóch dawkach podzielonych).³

Dawkowanie w niewydolności serca

Terapia kaptoprylem w niewydolności serca musi być rozpoczynana pod ścisłym nadzorem lekarza. Zalecana dawka początkowa wynosi 6,25-12,5 mg dwa lub trzy razy na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo, oceniając reakcję pacjenta, jego stan kliniczny oraz tolerancję leku, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej 75-150 mg na dobę w dawkach podzielonych. Zwiększanie dawki powinno być przeprowadzane w odstępach nie krótszych niż dwutygodniowe.⁴

Dawkowanie w zawale mięśnia sercowego

W przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego leczenie dzieli się na krótkotrwałe i długotrwałe:

• Leczenie krótkotrwałe: stosowanie kaptoprylu należy rozpocząć w szpitalu, możliwie jak najszybciej po wystąpieniu objawów, u pacjentów stabilnych hemodynamicznie. Początkowo podaje się dawkę próbną 6,25 mg, następnie po 2 godzinach 12,5 mg, a po 12 godzinach 25 mg. Jeśli nie wystąpią niepożądane objawy hemodynamiczne, od następnego dnia należy podawać 100 mg kaptoprylu na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez 4 tygodnie. Po tym okresie należy ponownie ocenić stan kliniczny pacjenta przed podjęciem decyzji o kontynuacji leczenia w okresie po zawale.⁵
• Leczenie długotrwałe: jeśli stosowanie kaptoprylu nie zostało rozpoczęte w pierwszych 24 godzinach od zawału, zaleca się rozpoczęcie terapii między 3. a 16. dniem po zawale, pod warunkiem wyrównania zaburzeń wymagających leczenia. Terapię należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych pod ścisłą kontrolą lekarską (szczególnie w zakresie monitorowania ciśnienia tętniczego), aż do osiągnięcia dawki 75 mg. Dawka początkowa powinna być niska (zwłaszcza u pacjentów z prawidłowym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym) – 6,25 mg, następnie przez 2 doby 12,5 mg 3 razy na dobę, a później 25 mg 3 razy na dobę, jeśli nie występują niepożądane objawy hemodynamiczne. Zalecana dawka w celu uzyskania skutecznego działania kardioprotekcyjnego w leczeniu przewlekłym wynosi 75-150 mg na dobę w 2-3 dawkach podzielonych.⁶

W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia, np. na skutek niewydolności serca, można zmniejszyć dawkę leków moczopędnych i/lub innych jednocześnie podawanych leków rozszerzających naczynia, aby utrzymać stałą dawkę kaptoprylu. Jeśli to konieczne, dawkę kaptoprylu należy dostosować do reakcji klinicznej pacjenta. Lek można stosować w skojarzeniu z innymi preparatami stosowanymi w leczeniu zawału mięśnia sercowego, takimi jak leki trombolityczne, beta-adrenolityki i kwas acetylosalicylowy.⁷

Dawkowanie w nefropatii cukrzycowej

W przypadku nefropatii w przebiegu cukrzycy typu I zalecana dawka dobowa kaptoprylu wynosi 75-100 mg w dawkach podzielonych. Jeśli konieczne jest dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, można dołączyć inne leki przeciwnadciśnieniowe.⁸

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Ponieważ kaptopryl jest wydalany głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zmniejszyć dawkę lub wydłużyć przerwę między dawkami. W przypadku konieczności jednoczesnego podawania leków moczopędnych, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek zaleca się stosowanie diuretyków pętlowych (np. furosemidu) zamiast diuretyków tiazydowych.⁹

Tabela: Zalecane dawkowanie kaptoprylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w zależności od klirensu kreatyniny.¹⁰

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku, podobnie jak w przypadku innych leków przeciwnadciśnieniowych, ze względu na potencjalne osłabienie czynności nerek i zaburzenia funkcji innych narządów, należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od mniejszej dawki początkowej – 6,25 mg 2 razy na dobę. Dawkę należy dostosować w zależności od uzyskiwanych wartości ciśnienia tętniczego, dążąc do podawania najmniejszej skutecznej dawki.¹¹

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kaptoprylu u dzieci i młodzieży nie zostały w pełni ocenione. Stosowanie leku w tej grupie wiekowej należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarza. Dawka początkowa wynosi 0,3 mg/kg masy ciała. W przypadku pacjentów wymagających szczególnych środków ostrożności (dzieci z zaburzeniami czynności nerek, wcześniaki, noworodki i niemowlęta, których czynność nerek różni się od czynności nerek u dzieci starszych i dorosłych) zalecana dawka początkowa jest niższa i wynosi 0,15 mg/kg masy ciała. Zwykle kaptopryl podaje się dzieciom 3 razy na dobę, ale dawkę i częstotliwość podawania należy ustalić indywidualnie, uwzględniając odpowiedź pacjenta na leczenie.¹²

Sposób podawania

Captopril Jelfa jest dostępny w postaci tabletek, które można podawać niezależnie od posiłków – przed, w trakcie lub po posiłku. Tabletki posiadają linię podziału, która ułatwia jedynie ich rozkruszenie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki.¹³ Należy pamiętać, że dawkowanie zawsze powinno być ustalone przez lekarza indywidualnie dla każdego pacjenta, a podane schematy stanowią jedynie ogólne zalecenia.¹⁴