Właściwości farmakokinetyczne
Amlomyl 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Amlodypina, substancja czynna produktu leczniczego Amlomyl, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jej działanie terapeutyczne oraz schemat dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) występuje stosunkowo późno – po 6-12 godzinach od momentu przyjęcia dawki. Całkowita biodostępność amlodypiny została określona na poziomie 64-80%. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, biodostępność substancji czynnej nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co daje elastyczność w zakresie przyjmowania leku względem posiłków.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na jej znaczną dystrybucję do tkanek organizmu. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w wysokim stopniu (około 97,5%) wiąże się z białkami osocza, co może mieć znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków silnie wiążących się z białkami.³

Metabolizm

Amlodypina podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie, gdzie jest przekształcana głównie do nieaktywnych metabolitów. W wyniku metabolizmu wątrobowego powstają związki, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Szacuje się, że około 10% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, natomiast tą samą drogą ulega wydaleniu około 60% powstałych metabolitów.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania eliminacji amlodypiny w fazie końcowej jest stosunkowo długi i wynosi 35-50 godzin. Ta właściwość farmakokinetyczna umożliwia wygodne dawkowanie leku raz na dobę, co może poprawiać stosowanie się pacjentów do zaleceń terapeutycznych.⁵

Farmakokinetyka w wybranych populacjach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone, jednak dostępne informacje wskazują na istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych w tej grupie chorych. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się:

• Zmniejszenie klirensu amlodypiny
• Wydłużenie okresu półtrwania leku
• Wzrost pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) o około 40-60%

Powyższe zmiany mogą prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i wymagać modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.⁶

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku farmakokinetyka amlodypiny wykazuje pewne odmienności w porównaniu z osobami młodszymi:

• Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi pozostaje podobny jak u osób młodszych
• Klirens amlodypiny jest zwykle obniżony
• Obserwuje się wzrost wartości AUC (pola pod krzywą stężenie-czas)
• Okres półtrwania w fazie eliminacji leku jest wydłużony

U pacjentów w podeszłym wieku ze zastoinową niewydolnością serca obserwowane zmiany parametrów farmakokinetycznych (wzrost AUC i wydłużenie okresu półtrwania) są zgodne z oczekiwaniami dla tej grupy wiekowej.⁷

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono populacyjne badanie farmakokinetyczne obejmujące 74 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymywały amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg raz lub dwa razy na dobę. Badana grupa obejmowała:

• 34 pacjentów w wieku 6-12 lat
• 28 pacjentów w wieku 13-17 lat

Wyniki badania wykazały różnice w klirensie całkowitym (CL/F) w zależności od wieku i płci:

W badaniu zaobserwowano dużą zmienność w ekspozycji na lek między poszczególnymi pacjentami. Należy zaznaczyć, że dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6 roku życia są ograniczone, co może utrudniać precyzyjne określenie parametrów farmakokinetycznych w tej grupie wiekowej.⁸