Zwężenie cewki moczowej
Leczenie
Zwężenie cewki moczowej (strictura urethrae) to patologiczne zwężenie światła cewki spowodowane bliznowaceniem lub stanem zapalnym, prowadzące do utrudnienia odpływu moczu i powikłań takich jak infekcje dróg moczowych, zatrzymanie moczu czy uszkodzenie nerek. Leczenie opiera się głównie na metodach zabiegowych: małoinwazyjnych (dylatacja, uretrotomia wewnętrzna, balon Optilume z paklitakselem), otwartych rekonstrukcyjnych (utretroplastyka zespoleniowa i substytucyjna z użyciem m.in. błony śluzowej policzkowej) oraz paliatywnych (stenty, cewniki). Dylatacja i uretrotomia mają ograniczoną skuteczność długoterminową (około 20-30% i 50-60% sukcesu odpowiednio), natomiast uretroplastyka osiąga wskaźniki powodzenia 85-95%, stanowiąc złoty standard terapii, szczególnie w zwężeniach nawracających lub złożonych. Nowością jest balon Optilume, który dzięki powlekaniu paklitakselem redukuje ryzyko nawrotu, z 83% pacjentów wolnych od ponownych zabiegów po roku. Farmakoterapia wspomagająca, m.in. triamcynolon, mitomycyna C, inhibitory ACE, wykazuje potencjał w modulacji procesów zwłóknienia i zmniejszaniu nawrotów po zabiegach endoskopowych.
- Wprowadzenie do leczenia zwężeń cewki moczowej
- Metody małoinwazyjne w leczeniu zwężeń cewki moczowej
- Cewnikowanie i samocewnikowanie
- Rozszerzanie cewki moczowej (dylatacja)
- Uretrotomia wewnętrzna
- Optilume – balon powlekany lekiem
- Leczenie chirurgiczne zwężeń cewki moczowej
- Metody paliatywne i dodatkowe w leczeniu zwężeń cewki moczowej
- Skuteczność i wyniki leczenia zwężeń cewki moczowej
- Leczenie zwężeń cewki moczowej u kobiet
- Opieka po leczeniu i monitorowanie zwężeń cewki moczowej
- Przyszłe kierunki w leczeniu zwężeń cewki moczowej
Wprowadzenie do leczenia zwężeń cewki moczowej
Zwężenie cewki moczowej (łac. strictura urethrae) to stan charakteryzujący się zwężeniem światła cewki moczowej spowodowanym bliznowaceniem lub stanem zapalnym, prowadzący do utrudnienia odpływu moczu z pęcherza moczowego. Leczenie zwężenia cewki moczowej zależy od wielu czynników, w tym lokalizacji i długości zwężenia, stopnia nasilenia objawów oraz stanu ogólnego pacjenta. Jest to schorzenie, które wymaga fachowego podejścia terapeutycznego, gdyż nieleczone może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak nawracające infekcje dróg moczowych, zatrzymanie moczu, kamica moczowa czy uszkodzenie nerek12.
Obecnie nie istnieją metody farmakologiczne, które mogłyby skutecznie leczyć zwężenie cewki moczowej, choć leki przeciwbakteryjne są stosowane w leczeniu towarzyszących infekcji dróg moczowych. Terapia zwężeń cewki moczowej opiera się głównie na metodach zabiegowych, które można podzielić na trzy główne kategorie: leczenie małoinwazyjne (endoskopowe), otwarte zabiegi rekonstrukcyjne oraz metody paliatywne13.
Metody małoinwazyjne w leczeniu zwężeń cewki moczowej
Cewnikowanie i samocewnikowanie
Wprowadzenie cewnika do pęcherza moczowego w celu odprowadzenia moczu jest często pierwszym krokiem w leczeniu zatrzymania moczu spowodowanego zwężeniem cewki moczowej. W przypadku rozpoznania krótkiego zwężenia, niektórzy pacjenci mogą być kandydatami do samocewnikowania4. Metoda ta pozwala pacjentom na opróżnianie pęcherza moczowego w przypadku trudności lub dyskomfortu podczas oddawania moczu. Samocewnikowanie może być wykonywane w regularnych odstępach czasu, od 4 do 6 razy dziennie lub co kilka godzin, w zależności od szybkości napełniania się pęcherza5.
Samocewnikowanie może zapobiegać dalszemu zwężaniu się zbliznowaciałego obszaru cewki moczowej, jednak metoda ta może być bolesna lub czasochłonna i wymaga stałego zapasu cewników. Dodatkowo, zbyt częste wprowadzanie cewników lub pozostawianie ich na zbyt długi czas może zwiększać ryzyko wprowadzenia bakterii do organizmu, prowadząc do infekcji, bliznowacenia, zakażeń układu moczowego, skurczów lub perforacji6.
Rozszerzanie cewki moczowej (dylatacja)
Rozszerzanie cewki moczowej jest jedną z najczęściej stosowanych metod małoinwazyjnych w leczeniu zwężeń. Zabieg ten polega na stopniowym poszerzaniu zwężonego odcinka cewki za pomocą coraz większych rozszerzadeł (dilatatorów) lub balonu wprowadzanego przez cewnik. Procedura rozpoczyna się od wprowadzenia cienkiego drutu przez cewkę moczową do pęcherza. Następnie po tym drucie wprowadza się coraz większe rozszerzadła, aby stopniowo zwiększać średnicę zwężonego odcinka47.
Dylatacja może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, zazwyczaj jako zabieg ambulatoryjny. Jest to opcja szczególnie odpowiednia dla pacjentów z nawracającymi zwężeniami cewki moczowej7. Skuteczność dylatacji jest jednak ograniczona czasowo – zwężenia często nawracają w ciągu tygodni lub miesięcy od zabiegu. Ponadto, metoda ta może powodować dalsze uszkodzenia zbliznowaciałej cewki, prowadząc do pogorszenia stanu2.
Dane wskazują, że rozszerzanie cewki moczowej ma największe szanse powodzenia w przypadku krótkich, pierwszorazowych zwężeń cewki opuszkowej. Długoterminowe wyniki są jednak niezadowalające – sukces długoterminowy dylatacji wynosi zaledwie około 20-30%18.
Uretrotomia wewnętrzna
Uretrotomia wewnętrzna (Direct Vision Internal Urethrotomy, DVIU) jest zabiegiem endoskopowym, który polega na nacięciu zwężenia cewki moczowej pod kontrolą wzroku przy użyciu cystoskopu. Podczas tej procedury do cewki moczowej wprowadza się cienki instrument z soczewką (cystoskop), a następnie przez cystoskop wprowadza się narzędzie do usunięcia zwężenia lub jego leczenia za pomocą lasera9.
Uretrotomia wewnętrzna jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym. Ostrze lub laser na końcu cystoskopu jest używane do nacięcia zwężenia i utworzenia szczeliny. Po nacięciu zwężenia pęcherz moczowy jest opróżniany przez cewnik i ponownie napełniany płynem irygacyjnym, który następnie jest odprowadzany. Aby umożliwić gojenie otwartego zwężenia, chirurg często umieszcza nowy cewnik w celu utrzymania szczeliny otwartej. Cewnik pozostaje na miejscu przez określony czas, w zależności od długości lub nasilenia zwężenia10.
Zabieg ten ma szybszy czas rekonwalescencji niż niektóre inne procedury, nie pozostawia wielu blizn, a ryzyko infekcji jest niskie. Jednakże, zwężenie cewki moczowej może powrócić po tym zabiegu9. Krótkoterminowe (mniej niż sześć miesięcy) wskaźniki powodzenia dla wewnętrznej uretrotomii wynoszą około 70-80% i często zwiększają się po przekroczeniu pięcioletniego okresu, jeśli nie ma nawrotu11.
Optilume – balon powlekany lekiem
Optilume jest pierwszym na świecie balonem powlekanym lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia pacjentów ze zwężeniami cewki moczowej12. Jest to nowa opcja leczenia małoinwazyjnego, przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym lub lekkim, zwykle stosowana w leczeniu krótkich zwężeń2.
Podczas zabiegu Optilume, urolog pokrywa mały balon specjalnym lekiem, który ma zapobiegać ponownemu tworzeniu się tkanki bliznowatej zwężenia. Następnie wprowadza balon, aby poszerzyć obszar zwężenia i nałożyć lek2. Urządzenie Optilume rozszerza tkankę bliznowatą otaczającą zwężenie cewki moczowej, tworząc dylatację i mikroszczeliny w dotknięty obszarze. Pozwala to na bezpośrednie dostarczenie leku, paklitakselu, do zwężenia. Ta połączona technika skutkuje ograniczeniem powstawania tkanki bliznowatej i pomaga zapobiegać przyszłym nawrotom zwężenia13.
Optilume zapewnia lepsze wyniki w porównaniu do standardowej opieki w leczeniu endoskopowym. Randomizowane badanie kliniczne ROBUST III wykazało, że 83% pacjentów pozostało wolnych od ponownych zabiegów z powodu zwężenia cewki moczowej 1 rok po zabiegu Optilume13. To sprawia, że Optilume jest obiecującą opcją dla pacjentów z nawracającymi zwężeniami cewki opuszkowej o długości do 3 cm14.
Leczenie chirurgiczne zwężeń cewki moczowej
Uretroplastyka otwarta
Uretroplastyka jest złotym standardem w leczeniu zwężeń cewki moczowej, szczególnie w przypadkach ciężkich lub nawracających zwężeń15. Zabieg ten polega na operacyjnym usunięciu zwężonego odcinka cewki moczowej lub jego poszerzeniu, co może również obejmować rekonstrukcję tkanek otaczających cewkę4.
Istnieją różne rodzaje uretroplastyki, a wybór konkretnej techniki zależy od lokalizacji, długości i stopnia zaawansowania zwężenia16. Dwa główne typy to uretroplastyka zespoleniowa (anastomotyczna) i uretroplastyka substytucyjna17.
Uretroplastyka zespoleniowa
Uretroplastyka zespoleniowa jest metodą zarezerwowaną zwykle dla krótkich zwężeń cewki moczowej. Zabieg ten obejmuje wycięcie zwężonego odcinka cewki i bezpośrednie zespolenie zdrowych końców cewki moczowej. Operacja jest wykonywana przez nacięcie między moszną a odbytnicą (w przypadku zwężeń cewki opuszkowej)17.
Ten rodzaj zabiegu może być przeprowadzany zarówno w trybie ambulatoryjnym, jak i szpitalnym, i wymaga utrzymania cewnika przez okres do trzech tygodni. Po jego usunięciu wykonywane jest badanie radiologiczne, aby upewnić się, że naprawa jest zagojona17.
Uretroplastyka zespoleniowa ma bardzo wysoki wskaźnik powodzenia, wynoszący 90-95% dla krótkich (≤2 cm) zwężeń cewki opuszkowej, dlatego jest zalecana dla takich zwężeń niezależnie od etiologii czy wcześniejszego leczenia18.
Uretroplastyka substytucyjna
Uretroplastyka substytucyjna jest stosowana w przypadku dłuższych lub bardziej zaawansowanych zwężeń. Zabieg ten polega na przeniesieniu tkanki w celu zastąpienia obszaru, w którym znajdowało się zwężenie17. Może być przeprowadzany zarówno ambulatoryjnie, jak i w trybie hospitalizacji i może składać się z napraw w kilku różnych etapach.
Istnieją różne techniki uretroplastyki substytucyjnej, w tym:
- Przeszczep wolny: Ta procedura obejmuje powiększenie części cewki moczowej przy użyciu własnej tkanki pacjenta. Ten zabieg szpitalny może wymagać pobrania skóry z innej części ciała i użycia cewnika przez dwa do trzech tygodni po zabiegu19.
- Płat skórny: Ta opcja polega na obracaniu płatów skóry z narządów płciowych w celu stworzenia nowego odcinka cewki moczowej w przypadku ciężkiego zwężenia. Jest to zabieg szpitalny, który również wymaga użycia cewnika przez kilka tygodni19.
- Etapowa: Gdy miejscowa tkanka nie może być wykorzystana do przeszczepu wolnego lub płata skórnego, ta opcja polega na zabezpieczeniu przeszczepu do otwartej cewki moczowej i pozwoleniu jej na dojrzewanie i gojenie się z czasem, aż stanie się miękka i elastyczna19.
Jedną z najczęściej stosowanych technik uretroplastyki substytucyjnej jest użycie błony śluzowej policzkowej (Buccal Mucosa Graft, BMG). Tkanka ta jest pobierana z wewnętrznej strony policzka i używana do rekonstrukcji cewki moczowej20. Błona śluzowa policzkowa oferuje kilka zalet jako źródło przeszczepu. Jest przystosowana do wilgotnego środowiska i jest odporna na infekcje i urazy21.
Długoterminowy sukces uretroplastyki substytucyjnej z użyciem błony śluzowej policzkowej wynosi około 80-85%20.
Nowatorskie techniki chirurgiczne
W ostatnich latach pojawiły się innowacyjne podejścia do leczenia zwężeń cewki moczowej, które oferują obiecujące wyniki i mniejszą inwazyjność.
Zespół urologów rekonstrukcyjnych z Mayo Clinic, jako jedyny w Stanach Zjednoczonych, oferuje kompleksowy zakres definitywnych opcji leczenia dostosowanych do pacjenta, w tym chirurgię przezświatłową cewki moczowej (TRAMUS), chirurgię otwartą i naprawy robotyczne22.
Specjalistyczna technika przezświatłowa do naprawy zwężeń cewki moczowej pozwala na definitywną rekonstrukcję przez naturalne ujście cewki bez nacięcia. Mayo Clinic jest pierwszą instytucją w USA, która oferuje specjalistyczne techniki przezświatłowe do leczenia zwężeń cewki moczowej zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. Zwężenie cewki moczowej jest otwierane w podejściu przezświatłowym. Stąd definicyjna rekonstrukcja następuje przez pierwotne zbliżenie zdrowej cewki moczowej, lub przeszczep jest rozmieszczany i mocowany od ust przez nacięty obszar. Wszystko to jest wykonywane przez naturalne ujście cewki moczowej bez potrzeby zewnętrznego nacięcia22.
Korzyścią tego podejścia jest to, że jest to znacznie bardziej precyzyjna i wydajna operacja. Bez rozległych nacięć i dysekcji otaczających struktur ryzyko operacji jest zmniejszone, w tym krwawienia, dysfunkcji seksualnej i infekcji, a czas rekonwalescencji jest krótszy23.
Metody paliatywne i dodatkowe w leczeniu zwężeń cewki moczowej
Stenty uretralne
Implantacja stentu uretralnego lub długoterminowego cewnika może być rozważana u pacjentów z ciężkim zwężeniem, którzy nie kwalifikują się do operacji. Stent, czyli rurka, jest umieszczany w cewce moczowej, aby utrzymać ją otwartą, lub wprowadza się stały cewnik w celu drenażu pęcherza9.
Metody te wiążą się z ryzykiem podrażnienia pęcherza, dyskomfortu i infekcji dróg moczowych. Wymagają również ścisłego monitorowania. Z tego powodu stenty uretralne są rzadko stosowane9.
Cewnikowanie nadłonowe
W ostrych przypadkach, gdy pacjent nie może oddać moczu, może być umieszczony cewnik nadłonowy. Jest to leczenie awaryjne, które pozwala na drenaż pęcherza moczowego przez powłoki brzuszne24.
Jeśli inne metody leczenia nie przynoszą efektu, może być przeprowadzone odprowadzenie moczu zwane appendicovesicostomią (procedura Mitrofanoffa) lub inny rodzaj operacji. Pozwala to na drenaż pęcherza moczowego przez ścianę brzucha za pomocą cewnika lub worka stomijnego24.
Leczenie farmakologiczne wspomagające
Choć nie istnieją leki, które mogłyby bezpośrednio leczyć zwężenie cewki moczowej, terapia farmakologiczna może być stosowana jako leczenie wspomagające w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu zwężenia po zabiegach endoskopowych.
W ostatnich latach poczyniono postępy w wykorzystaniu różnych leków w leczeniu zwężeń cewki moczowej na całym świecie. Leki te są stosowane jako terapie wspomagające w celu poprawy wyników leczenia25.
Badania potwierdziły potencjalną rolę inhibitorów Wnt w zwłóknieniu tkanek. Obecne dowody sugerują, że triamcynolon (TA) może hamować proliferację fibroblastów bliznowatych i wzmacniać degradację kolagenu w cewce moczowej26.
Mitomycyna C (MMC) jest czynnikiem przeciwzwłóknieniowym, który może zapobiegać tworzeniu się blizn i zmniejszać proliferację fibroblastów, które są głównymi przyczynami nawrotu zwężenia26. W przeglądzie systematycznym wykazano, że mitomycyna C i kwas hialuronowy z karboksymetylocelulozą mają pozytywny wpływ na wskaźniki nawrotu zwężeń cewki moczowej, z niskim do średniego ryzykiem błędu systematycznego w badaniach27.
Inhibitory ACE działają głównie poprzez hamowanie TGF-1, co ma działanie przeciwzwłóknieniowe. Co ważne, badanie kliniczne fazy II osiągnęło zadowalające wyniki z ograniczonymi skutkami ubocznymi przy użyciu douretrowego wstrzyknięcia żelu kaptoprilu po operacji DVIU28.
Terapia farmakologiczna jako wspomagająca odgrywa kluczową rolę w leczeniu zwężeń cewki moczowej. Główną rolą farmakoterapii w zwężeniu cewki moczowej jest modulowanie mechanizmów patofizjologicznych zwężenia cewki moczowej, tym samym zmniejszając wskaźnik nawrotów26.
Skuteczność i wyniki leczenia zwężeń cewki moczowej
Wyniki leczenia zwężeń cewki moczowej zależą od zastosowanej metody, lokalizacji i długości zwężenia, liczby wcześniejszych zabiegów i doświadczenia chirurga24.
Dylatacja cewki moczowej i uretrotomia wewnętrzna są najczęściej stosowanymi metodami leczenia zwężeń cewki moczowej. Jednak metody te są związane z niskimi wskaźnikami powodzenia i mogą pogorszyć zwężenie, utrudniając przyszłe próby chirurgicznej naprawy cewki moczowej29. Wskaźnik powodzenia dylatacji wynosi zaledwie około 30%, a wskaźnik długoterminowego powodzenia uretrotomii wewnętrznej wynosi około 50-60%8.
Przegląd Cochrane wykazał, że wykonywanie samocewnikowania przerywanego może zmniejszyć ryzyko nawrotu zwężenia cewki moczowej po leczeniu endoskopowym, ale dowody są słabe29.
Uretroplastyka, czyli otwarta rekonstrukcja cewki moczowej, ma wskaźniki powodzenia wynoszące od 85% do 95% i zależą od różnych czynników klinicznych, takich jak przyczyna zwężenia, długość, lokalizacja i średnica29. W doświadczonych centrach, operacja zwężenia ma długoterminowy wskaźnik powodzenia wynoszący ponad 95%. W przypadku niewielkiej liczby napraw, które są bardzo złożone, takich jak te obejmujące długie odcinki cewki moczowej, wskaźnik powodzenia wynosi około 85% do 90%2.
Randomizowane badanie kliniczne ROBUST III wykazało, że 83% pacjentów pozostało wolnych od ponownych zabiegów z powodu zwężenia cewki moczowej 1 rok po zabiegu Optilume13. To sprawia, że Optilume jest obiecującą opcją dla pacjentów z nawracającymi zwężeniami cewki opuszkowej o długości do 3 cm14.
Ogólnie, uretroplastyka jest uważana za złoty standard w leczeniu zwężeń cewki moczowej, szczególnie w przypadkach nawracających lub złożonych zwężeń. Konwencjonalna wiedza sugeruje, że wykonanie uretroplastyki na wczesnym etapie leczenia oszczędza pacjentowi konieczności poddawania się wielokrotnym uretrotomiom endoskopowym, jeśli zwężenie cewki moczowej nawraca30.
Leczenie zwężeń cewki moczowej u kobiet
Zwężenia cewki moczowej u kobiet, choć mniej powszechne, również wymagają specjalistycznego leczenia. Objawy zwężeń cewki moczowej u kobiet są niespecyficzne i dlatego generalnie niediagnostyczne. Zwężenie cewki moczowej u kobiet objawia się mieszanymi objawami napełniania i opróżniania, z częstotliwością występującą u 63%, nagłymi parciami u 55%, niecałkowitym opróżnianiem u 36%, słabym przepływem u 32%, nietrzymaniem moczu u 31% (wysiłkowe, naglące lub mieszane), oddawaniem moczu z wysiłkiem u 21,5%, zakażeniem dróg moczowych u 20,5%, nokturia u 20,5% i dyzurią u 20%31.
Zgłaszanych jest kilka małoinwazyjnych metod leczenia, w tym uretrotomia, dylatacja, meatotomia i meatoplastyka. Meatotomia i meatoplastyka są zasadniczo tą samą procedurą w cewce moczowej kobiety31.
Jeśli jest stosowana, uretrotomia w cewce moczowej kobiety obejmuje nacięcia na godzinie trzeciej, dziewiątej i czasami dwunastej. Przy tym leczeniu cewka moczowa jest rozszerzana do rozmiaru między 24 Fr a 41 Fr32.
Ze względu na niski wskaźnik powikłań, małoinwazyjny charakter techniki i rozsądny wskaźnik powodzenia, dopuszczalne jest rozpoczęcie od rozszerzenia cewki moczowej jako leczenia pierwszego rzutu w przypadku niepowikłanego zwężenia cewki moczowej u kobiety. Jeśli zwężenie nawraca, to powtórne rozszerzenie cewki moczowej prawdopodobnie nie będzie lecznicze32.
W przypadku krótkich zwężeń ujścia zewnętrznego, meatoplastyka jest leczeniem pierwszego rzutu32.
Uretroplastyka zapewnia wskaźniki drożności wynoszące 62,5-100%. Zgłaszane wskaźniki drożności dla nakładki brzusznej z błoną śluzową policzkową i DOBMG wynoszą odpowiednio 92-100% i 62,5-100%32.
Opieka po leczeniu i monitorowanie zwężeń cewki moczowej
Po leczeniu zwężenia cewki moczowej, pacjent wymaga regularnego monitorowania, aby upewnić się, że zwężenie nie nawraca. W przypadku nawrotów, może być konieczne powtórzenie leczenia33.
Po uretroplastyce, pacjenci powinni być monitorowani przez co najmniej 1 rok, ponieważ zdecydowana większość nawrotów występuje w ciągu 1 roku34. Ze względu na wysoki wskaźnik nawrotów po dylatacji i innych podejściach endoskopowych, lekarz musi zachować wysoki indeks podejrzenia nawrotu, gdy pacjent zgłasza się z objawami zaporowymi oddawania moczu lub zakażeniem dróg moczowych34.
Najczęstszymi objawami nawrotu zwężenia są: zmniejszenie strumienia moczu, trudności w oddawaniu moczu, ból podczas oddawania moczu i zakażenia dróg moczowych34.
Badania kontrolne mogą obejmować uroflowmetrię (pomiar przepływu moczu), badanie USG, cystouretroskopię lub uretrogramu (badanie radiologiczne cewki moczowej)16.
W niektórych przypadkach, zwężenie może nawrócić, ale może nie wymagać dodatkowego leczenia. Jednak jeśli powoduje ono niedrożność, może być leczone uretrotomią lub dylatacją. W przypadku poważnych nawracających zwężeń może być konieczna powtórna operacja16.
Przyszłe kierunki w leczeniu zwężeń cewki moczowej
Przyszłość leczenia zwężeń cewki moczowej obejmuje rozwój nowych technologii i metod terapeutycznych. Inżynieria tkankowa przeszczepów do zwężeń cewki moczowej oferuje potencjalną korzyść w postaci wyeliminowania potrzeby pobierania tkanki autologicznej; byłoby to szczególnie przydatne u pacjentów z długimi zwężeniami, którzy w przeciwnym razie wymagaliby pobierania długich przeszczepów błony śluzowej21.
Inżynieria tkankowa wykazała obiecujące wyniki w rozwijaniu substytutów tkankowych, które mogą przywrócić funkcję cewki moczowej w postaci macierzy bezkomórkowych, a także konstruktów inżynierii tkankowej obsadzonych komórkami35.
Terapia komórkowa nabłonkowa jest innowacyjnym nowym leczeniem zwężenia cewki moczowej, które polega na wstrzykiwaniu zdrowych komórek do cewki moczowej w celu promowania gojenia. Ta terapia jest nadal we wczesnych stadiach rozwoju, ale wczesne badania wykazały obiecujące wyniki w leczeniu zwężenia cewki moczowej i zmniejszaniu bólu36.
Racjonalna farmakoterapia może zrewolucjonizować chorobę zwężenia cewki moczowej; dlatego przyszłe badania prospektywne są gwarantowane w celu uzyskania dalszych dowodów i udoskonalenia obecnego zarządzania chorobą zwężenia cewki moczowej26.
Systematyczny przegląd wykazał, że miejscowe wspomagające stosowanie mitomycyny C lub kwasu hialuronowego i karboksymetylocelulozy może nieść potencjał kliniczny do poprawy wskaźników nawrotu zwężenia cewki moczowej po zabiegach endoskopowych. Chociaż MMC i HA/CMC wydają się mieć najwyższy potencjał kliniczny, efekty kliniczne mogą zmniejszać się z czasem, co podkreśla potrzebę dużego, dobrze zaprojektowanego RCT z rocznym czasem obserwacji przed rozważeniem wdrożenia klinicznego37.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.