Leki w grupie
„leki na łysienie”

Leki na łysienie to grupa preparatów stosowanych w terapii różnych form wypadania włosów, przede wszystkim łysienia androgenowego (AGA), które jest najczęstszą przyczyną utraty włosów zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. Działają one poprzez hamowanie procesu miniaturyzacji mieszków włosowych, stymulację wzrostu włosów lub blokowanie działania hormonów odpowiedzialnych za łysienie.

Najważniejsze substancje aktywne w lekach przeciwko łysieniu to minoksydyl (Loxon, Pilfud, Alopexy) oraz finasteryd (Propecia, Finasteride Bluefish). Minoksydyl to lek stosowany miejscowo w postaci roztworu lub pianki, który rozszerza naczynia krwionośne, zwiększając ukrwienie skóry głowy i stymulując mieszki włosowe. Finasteryd hamuje działanie enzymu 5-alfa-reduktazy, zmniejszając konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu (DHT), który jest główną przyczyną łysienia androgenowego u mężczyzn.

W leczeniu łysienia androgenowego u kobiet stosuje się również dutasteryd (Avodart), który podobnie jak finasteryd hamuje działanie 5-alfa-reduktazy, ale wykazuje silniejsze działanie, oraz spironolakton (Spironol, Verospiron) działający jako antyandrogen. Warto wspomnieć o flutamidzie i cyproteronie, które również wykazują działanie antyandrogenne.

Największą zaletą stosowania leków na łysienie jest możliwość zatrzymania postępu utraty włosów, a w wielu przypadkach również odrost utraconych włosów. Leczenie farmakologiczne jest mniej inwazyjne i znacznie tańsze niż procedury chirurgiczne, takie jak przeszczep włosów. Część pacjentów obserwuje poprawę już po kilku miesiącach regularnego stosowania tych preparatów.

Wśród zagrożeń związanych ze stosowaniem leków na łysienie należy wymienić możliwe działania niepożądane. W przypadku finasterydu mogą wystąpić problemy z libido, zaburzenia erekcji czy obniżenie nastroju, a nawet depresja. Minoksydyl może powodować podrażnienia skóry głowy, świąd, łupież, a w rzadkich przypadkach również spadki ciśnienia tętniczego. Leki antyandrogenne stosowane u kobiet mogą powodować zaburzenia miesiączkowania i nie powinny być stosowane u kobiet planujących ciążę ze względu na ryzyko feminizacji płodu męskiego.

Leki na łysienie można podzielić na kilka głównych grup: preparaty hamujące działanie androgenów (finasteryd, dutasteryd), leki rozszerzające naczynia krwionośne (minoksydyl), cytoprotektory (aminexil), antyandrogeny (spironolakton, flutamid, cyproteron) oraz preparaty uzupełniające niedobory (leki zawierające biotynę, cynk, żelazo, aminokwasy siarkowe). Coraz większą popularnością cieszą się również mesoterapia skóry głowy z wykorzystaniem osocza bogatopłytkowego (PRP) oraz terapie z użyciem peptydów biomimetycznych.