dysfunkcja tarczycy
Dysfunkcja tarczycy to zaburzenie czynności gruczołu tarczowego, obejmujące zarówno niedoczynność (hipotyreozę), jak i nadczynność (hipertyreozę). Zaburzenia te wynikają z nieprawidłowej produkcji hormonów tarczycy – tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3), które regulują metabolizm, rozwój i funkcjonowanie wielu narządów.
Niedoczynność tarczycy charakteryzuje się niedoborem hormonów tarczycy, co prowadzi do spowolnienia metabolizmu. Objawia się zmęczeniem, przyrostem masy ciała, nietolerancją zimna, suchością skóry, zaparciami i zaburzeniami miesiączkowania. Najczęstszą przyczyną jest choroba Hashimoto (autoimmunologiczne zapalenie tarczycy).
Nadczynność tarczycy to nadmierna produkcja hormonów tarczycy, skutkująca przyspieszeniem metabolizmu. Klinicznie manifestuje się niepokojem, drżeniem rąk, tachykardią, nadmierną potliwością, nietolerancją ciepła, utratą masy ciała i zaburzeniami snu. Najczęstszą przyczyną jest choroba Gravesa-Basedowa.
Diagnostyka dysfunkcji tarczycy obejmuje oznaczenie stężenia TSH, fT4, fT3 oraz przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TPO, anty-TG, TRAB). Badania obrazowe, takie jak USG tarczycy, pozwalają ocenić morfologię gruczołu. Leczenie zależy od rodzaju dysfunkcji – w niedoczynności stosuje się suplementację L-tyroksyną, w nadczynności – leki tyreostatyczne, radioaktywny jod lub leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Catalet C stężenie 1-25 JS/ml, stężenie 2-250 JS/ml, stężenie 3-2500 JS/ml (leczenie podstawowe); stężenie 4-5000 JS/ml (leczenie podtrzymujące)
Lek Catalet C, zawierający alergoidy pyłku chwastów (bylica, komosa biała, babka lancetowata, szczaw zwyczajny), jest stosowany w immunoterapii alergenowej, jednak posiada liczne przeciwwskazania. Bezwzględnie nie powinien być podawany pacjentom z nadwrażliwością na substancje pomocnicze, ostrymi i przewlekłymi stanami zapalnymi, ciężkimi chorobami immunologicznymi (z wyjątkiem niektórych autoimmunologicznych, np. cukrzyca typu I, stwardnienie rozsiane), nowotworami złośliwymi, ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, ciężką astmą oskrzelową z FEV1 < 70%, ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz niewydolnością narządów wewnętrznych (wątroba, śledziona, nerki, tarczyca). Przeciwwskazaniem jest także stosowanie beta-blokerów, nawet miejscowo, ze względu na ryzyko osłabienia działania adrenaliny w anafilaksji. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 5. roku życia, chyba że specjalista zdecyduje inaczej po ocenie korzyści i ryzyka.
alergoid, anafilaksja, astma oskrzelowa, badanie spirometryczne, beta-bloker, choroba autoimmunologiczna, choroba immunologiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfunkcja śledziony, dysfunkcja tarczycy, FEV1, immunoterapia alergenowa, kontrola astmy, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nadzór immunologiczny, niedobór immunologiczny, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, objawy alergiczne, obturacja oskrzeli, ostra infekcja, pyłek bylicy, pyłek chwastów, reakcja anafilaktyczna, reakcja systemowa, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, tolerancja immunologiczna, zaburzenie psychiczne, zaostrzenie astmy