zapalne choroby reumatyczne tkanek miękkich
Wskazanie

Zapalne choroby reumatyczne tkanek miękkich to grupa schorzeń obejmująca różne stany zapalne struktur pozastawowych, takich jak ścięgna, przyczepy ścięgniste, pochewki ścięgniste, kaletki maziowe oraz mięśnie. Do najczęstszych jednostek chorobowych zaliczamy zapalenie ścięgien (tendinitis), zapalenie pochewek ścięgnistych (tenosynovitis), zapalenie przyczepów ścięgnistych (enthesitis) oraz zapalenie kaletek maziowych (bursitis). Schorzenia te najczęściej dotyczą okolic stawów ramiennych, łokciowych, biodrowych oraz kolan.

W leczeniu zapalnych chorób reumatycznych tkanek miękkich stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Ketonal, Olfen, Diclac, Majamil (diklofenak), Nurofen, Ibuprom (ibuprofen), Nimesil, Aulin (nimesulid) czy Meloxiparc, Movalis (meloksykam). W przypadku nasilonych dolegliwości stosuje się miejscowe iniekcje glikokortykosteroidów, takich jak Diprophos, Depo-Medrol czy Kenalog.

W leczeniu wspomagającym wykorzystuje się również leki miejscowe w postaci maści, kremów i żeli zawierające NLPZ (Voltaren, Diclac, Feldene), a także preparaty rozgrzewające (Deep Relief, Arthrotec żel). W niektórych przypadkach stosuje się również fizykoterapię (ultradźwięki, jonoforezę, laseroterapię), a także zabiegi rehabilitacyjne ukierunkowane na przywrócenie prawidłowej funkcji zajętych struktur.

Największe trudności w leczeniu zapalnych chorób reumatycznych tkanek miękkich wiążą się z tendencją do nawrotów dolegliwości, szczególnie przy braku modyfikacji czynników wywołujących, takich jak przeciążenie czy nieprawidłowa biomechanika. Wyzwaniem jest również długotrwałe stosowanie NLPZ, które może prowadzić do działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego, nerek oraz układu sercowo-naczyniowego. U części pacjentów obserwuje się również oporność na standardowe leczenie, co wymaga zastosowania bardziej inwazyjnych metod terapeutycznych. Istotnym problemem jest również różnicowanie z innymi schorzeniami reumatologicznymi, szczególnie o podłożu autoimmunologicznym, które mogą dawać podobne objawy, ale wymagają odmiennego postępowania terapeutycznego.