choroba Bechterewa
Wskazanie

Choroba Bechterewa, znana też jako zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), to przewlekła choroba zapalna, która głównie dotyka stawy krzyżowo-biodrowe oraz kręgosłup. Początek choroby najczęściej przypada na wiek 20-30 lat, a mężczyźni chorują około 3 razy częściej niż kobiety. Charakterystycznymi objawami są ból i sztywność w dolnej części pleców, nasilające się w nocy i wczesnym rankiem, a zmniejszające się po aktywności fizycznej.

W leczeniu choroby Bechterewa stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które łagodzą ból i sztywność. W Polsce powszechnie używane są: Diclac, Olfen, Dicloberl (diklofenak), Xefo, Refastin (lornoksykam), Movalis, Aglan (meloksykam), Ketonal, Ketores (ketoprofen), Metafen, Nurofen (ibuprofen). W przypadkach niedostatecznej odpowiedzi na NLPZ, stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak sulfasalazyna (Sulfasalazin EN, Salazopyrin EN) oraz metotreksat (Metex, Ebetrexat).

U pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby, niereagujących na standardową terapię, wprowadza się leki biologiczne. W Polsce dostępne są inhibitory TNF-α: Remicade, Flixabi, Zessly (infliksymab), Humira, Amgevita, Hyrimoz (adalimumab), Enbrel, Benepali (etanercept), Simponi (golimumab), Cimzia (certolizumab pegol) oraz inhibitory IL-17: Cosentyx (sekukinumab), Taltz (iksekizumab).

Największe trudności w leczeniu choroby Bechterewa wiążą się z jej przewlekłym charakterem i postępującą utratą ruchomości kręgosłupa. Wyzwaniem jest wczesne rozpoznanie, gdyż początkowe objawy mogą być niespecyficzne i przypominać inne schorzenia. Opóźnienie diagnozy prowadzi do nieodwracalnych zmian strukturalnych. Istotnym problemem jest także indywidualna odpowiedź na leczenie – nie wszyscy pacjenci reagują na standardową terapię, co wymaga modyfikacji schematu leczenia. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie NLPZ niesie ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego.

Kluczowym elementem terapii, obok farmakoterapii, jest systematyczna rehabilitacja i aktywność fizyczna, która pomaga utrzymać ruchomość kręgosłupa i poprawia jakość życia. Istotna jest też edukacja pacjenta dotycząca charakteru choroby, konieczności regularnego przyjmowania leków i wykonywania ćwiczeń, co często stanowi wyzwanie w długoterminowej perspektywie leczenia.