zaostrzenie w chorobie zwyrodnieniowej stawów
Wskazanie

Zaostrzenie w chorobie zwyrodnieniowej stawów to okres nasilonego bólu i stanu zapalnego, występujący w przebiegu przewlekłej choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS). Charakteryzuje się zwiększonym bólem stawów, sztywnością poranną, obrzękiem, zaczerwienieniem oraz ograniczeniem ruchomości stawów. Zaostrzenia mogą być wywołane przez przeciążenie stawu, uraz, zmianę pogody lub zaostrzenie stanu zapalnego w obrębie tkanki chrzęstnej i błony maziowej.

W leczeniu zaostrzeń w ChZS stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które redukują ból i stan zapalny. Wśród polskich preparatów dostępne są: Ibuprom, Nurofen, Metafen (ibuprofen), Voltaren, Diclac, Dicloberl (diklofenak), Meloxifast, Movalis (meloksykam), Acenol, Apap, Paracetamol (paracetamol), czy Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen). W cięższych przypadkach można zastosować iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol).

U pacjentów z zaostrzeniami ChZS stosuje się także preparaty siarczanu glukozaminy i siarczanu chondroityny (np. Artresan, Flexicam, Glucosamine, Arthroblock), które mogą mieć długoterminowy wpływ na strukturę chrząstki stawowej. Warto również rozważyć leki z grupy słabych opioidów (np. Tramal, Poltram zawierające tramadol) w przypadku silnego bólu niereagującego na standardowe leczenie.

Największe trudności w leczeniu zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów dotyczą przede wszystkim równoważenia skutecznej kontroli bólu z minimalizacją działań niepożądanych leków przeciwzapalnych, szczególnie u pacjentów starszych lub z chorobami współistniejącymi. NLPZ mogą powodować powikłania żołądkowo-jelitowe, nerkowe i sercowo-naczyniowe, co wymaga ostrożnego doboru terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest zapobieganie kolejnym zaostrzeniom poprzez modyfikację stylu życia pacjenta, redukcję masy ciała i właściwie dobrane ćwiczenia, co często spotyka się z niską adherencją do zaleceń.