choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa
Wskazanie

Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa (spondyloartroza) to degeneracyjne schorzenie dotyczące struktur kręgosłupa, które rozwija się wraz z wiekiem. Zmiany zwyrodnieniowe obejmują dyski międzykręgowe, stawy międzykręgowe, więzadła oraz otaczające tkanki miękkie. Proces ten rozpoczyna się od odwodnienia i utraty sprężystości krążków międzykręgowych, co prowadzi do zmniejszenia przestrzeni międzykręgowej i zwiększonego nacisku na stawy międzykręgowe.

Główne objawy to przewlekły ból kręgosłupa, często nasilający się podczas ruchu i zmniejszający w spoczynku, ograniczenie ruchomości, sztywność poranna oraz uczucie drętwienia i mrowienia, gdy dochodzi do ucisku na struktury nerwowe. Choroba najczęściej dotyczy odcinka lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa, rzadziej piersiowego.

Leczenie farmakologiczne obejmuje przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Diclac, Voltaren, Ketonal, Dexak czy Ibuprom. W przypadku silniejszych dolegliwości stosuje się leki przeciwbólowe, w tym tramadol (Tramal, Poltram) oraz paracetamol (Paracetamol, Apap). Pomocniczo wykorzystuje się miorelaksanty jak Mydocalm czy Myolastan oraz leki przeciwdepresyjne z grupy SNRI (Cymbalta) przy komponencie neuropatycznym bólu.

Leczenie miejscowe obejmuje iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) oraz kwasu hialuronowego (Suplasyn, Hyalgan). W terapii uzupełniającej stosuje się preparaty chondroprotektywne zawierające siarczan glukozaminy i siarczan chondroityny (Artresan, Flexagen, Arthron).

Największe trudności w leczeniu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa dotyczą przewlekłego charakteru schorzenia i jego postępującej natury. Wyzwaniem jest długotrwałe stosowanie NLPZ, które niesie ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego i nerek. Istotnym problemem jest także rozwój tolerancji na leki przeciwbólowe oraz ryzyko uzależnienia przy stosowaniu opioidów. Trudność stanowi również opracowanie kompleksowego podejścia terapeutycznego, które oprócz farmakoterapii powinno obejmować rehabilitację, fizjoterapię, edukację pacjenta oraz eliminację czynników ryzyka, takich jak nadwaga czy nieprawidłowa postawa ciała.