zakażenie skóry wywołane wirusem Herpes varicella-zoster
Wskazanie

Zakażenie skóry wywołane wirusem Herpes varicella-zoster (HVZ) obejmuje dwie główne manifestacje kliniczne: ospę wietrzną (pierwotne zakażenie) oraz półpasiec (reaktywacja wirusa). Wirus po pierwotnym zakażeniu pozostaje w zwojach nerwowych w stanie latentnym, a jego reaktywacja może nastąpić nawet po kilkudziesięciu latach, szczególnie u osób z obniżoną odpornością, w podeszłym wieku lub w sytuacjach stresowych.

W leczeniu zakażeń HVZ stosowane są leki przeciwwirusowe, które hamują replikację wirusa. W Polsce najczęściej wykorzystuje się acyklowir (Heviran, Zovirax), walacyklowir (Valactin, Valtrex) oraz famcyklowir (Famvir). W ciężkich przypadkach, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami odporności, konieczne może być dożylne podawanie acyklowiru (Acix, Zovirax).

Największe trudności w leczeniu zakażeń HVZ związane są z opóźnionym rozpoczęciem terapii – leki przeciwwirusowe są najskuteczniejsze, gdy zostają podane w ciągu pierwszych 72 godzin od wystąpienia objawów. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie neuralgi popółpaścowej, która może utrzymywać się miesiącami po ustąpieniu zmian skórnych. W takich przypadkach stosuje się leki przeciwbólowe, w tym gabapentynę (Neurontin), pregabalinę (Lyrica) oraz leki przeciwdepresyjne o działaniu przeciwbólowym, jak amitryptylina (Amitriptylinum).

U pacjentów z osłabioną odpornością zakażenia HVZ mogą mieć ciężki przebieg, prowadząc do powikłań takich jak zapalenie mózgu, płuc czy rozsiane zakażenie narządów wewnętrznych. W takich przypadkach konieczne jest intensywne leczenie szpitalne z zastosowaniem dożylnych leków przeciwwirusowych oraz terapii wspomagającej.

Profilaktyka zakażeń HVZ obejmuje szczepienia przeciwko ospie wietrznej (Varilrix, Varivax) oraz półpaścowi (Shingrix, Zostavax). Szczepionka przeciwko półpaścowi jest szczególnie zalecana osobom po 50. roku życia, u których ryzyko reaktywacji wirusa znacząco wzrasta.