zakażenie bakteryjne kości
Wskazanie

Zakażenie bakteryjne kości, znane również jako zapalenie kości (osteomyelitis), to poważne schorzenie, które może wystąpić w wyniku przeniesienia bakterii do kości poprzez krwiobieg, z powodu urazu lub z okolicznych tkanek. Najczęstszym patogenem wywołującym zapalenie kości jest Staphylococcus aureus, choć może być spowodowane również innymi bakteriami, takimi jak Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli czy bakterie beztlenowe.

Do rozwoju zakażenia bakteryjnego kości predysponują stany takie jak: osłabiona odporność, cukrzyca, stosowanie dożylnych narkotyków, przebyte operacje ortopedyczne oraz urazy otwarte. Objawy obejmują ból, obrzęk i zaczerwienienie w okolicy zakażenia, gorączkę, ogólne złe samopoczucie, a w przypadku przewlekłego zapalenia – przetoki skórne i martwicę kości.

W leczeniu zakażeń bakteryjnych kości stosuje się antybiotykoterapię celowaną, dostosowaną do wyników posiewu i antybiogramu. Początkowo podaje się leki dożylnie, a następnie, w zależności od stanu pacjenta i wrażliwości patogenu, można przejść na terapię doustną. Wśród stosowanych w Polsce antybiotyków znajdują się m.in.: Augmentin, Tazocin, Zinacef, Dalacin C, Cipronex, Clindamycin MIP, Klimicin, Amoksiklav oraz Vancomycin Mylan w przypadku zakażeń MRSA.

Największe trudności w leczeniu zakażeń bakteryjnych kości związane są z ograniczoną penetracją antybiotyków do tkanki kostnej, szczególnie w przypadku obszarów z upośledzoną perfuzją. Dodatkowo, problem stanowi przewlekły charakter infekcji, często z tworzeniem biofilmu bakteryjnego, który chroni patogeny przed działaniem antybiotyków. W ciężkich przypadkach, oprócz długotrwałej antybiotykoterapii (trwającej nawet 6-12 tygodni), konieczne może być leczenie chirurgiczne obejmujące usunięcie martwiczej tkanki, drenaż czy stabilizację kości. Niepowodzenie leczenia może prowadzić do przewlekłego zapalenia kości, nawracających infekcji i znacznego upośledzenia funkcji kończyny.