ostre zakażenie dróg żółciowych
Wskazanie

Ostre zakażenie dróg żółciowych (cholangitis) to stan zapalny przewodów żółciowych wywołany infekcją bakteryjną. Występuje najczęściej na skutek niedrożności dróg żółciowych spowodowanej kamicą, zwężeniami lub nowotworami. Charakterystyczna triada objawów, znana jako triada Charcota, obejmuje gorączkę, żółtaczkę i ból w prawym podżebrzu. W cięższych przypadkach może dojść do zaburzeń świadomości i hipotensji (pentada Reynoldsa).

W leczeniu ostrego zakażenia dróg żółciowych kluczową rolę odgrywa antybiotykoterapia empiryczna o szerokim spektrum działania, ukierunkowana na florę jelitową. W Polsce stosuje się m.in. takie leki jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Targocid (teikoplanina) w połączeniu z metronidazolem (Metronidazol), Ciprofloksacyna (Cipronex) z metronidazolem, czy Ceftriaxon (Biotrakson) z metronidazolem.

Równie istotne jest przywrócenie drożności dróg żółciowych, najczęściej poprzez endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ECPW) z papillotomią i usunięciem ewentualnych złogów lub założeniem stentu. W przypadkach nieskuteczności ECPW stosuje się drenaż przezskórny lub interwencję chirurgiczną.

Największe trudności w leczeniu ostrego zakażenia dróg żółciowych to opóźniona diagnoza, rosnąca oporność bakterii na antybiotyki oraz powikłania septyczne. Wyzwaniem pozostaje również leczenie pacjentów z wieloma chorobami współistniejącymi, u których interwencje inwazyjne niosą zwiększone ryzyko. U około 10-20% pacjentów rozwija się ciężka postać choroby z niewydolnością wielonarządową, która mimo właściwego leczenia wiąże się ze śmiertelnością na poziomie 20-30%.