ostre bakteryjne zakażenie skóry i struktur skóry
Wskazanie

Ostre bakteryjne zakażenie skóry i struktur skóry (ABSSSI – Acute Bacterial Skin and Skin Structure Infections) to grupa infekcji obejmująca takie jednostki chorobowe jak: cellulitis/róża, zakażone rany, duże ropnie skórne oraz zakażenia ran oparzeniowych. Najczęstszymi patogenami wywołującymi te zakażenia są bakterie Gram-dodatnie, przede wszystkim Staphylococcus aureus (w tym MRSA) oraz paciorkowce.

Objawy kliniczne obejmują zaczerwienienie, obrzęk, ból, zwiększoną temperaturę skóry oraz może towarzyszyć im gorączka i ogólne złe samopoczucie. Rozpoznanie opiera się głównie na obrazie klinicznym, ale w cięższych przypadkach wskazane jest wykonanie posiewu z rany lub biopsji tkanki w celu identyfikacji patogenu i określenia antybiotykowrażliwości.

W leczeniu stosuje się antybiotyki dobrane do przypuszczalnego lub potwierdzonego czynnika etiologicznego. W przypadku zakażeń o łagodnym przebiegu stosuje się najczęściej doustne antybiotyki β-laktamowe jak Amoksycylina (Amotaks, Duomox), Amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin) czy Kloksacylina (Syntarpen). W cięższych zakażeniach lub przy podejrzeniu MRSA wykorzystuje się Klindamycynę (Dalacin C, Klimicin), Kotrimoksazol (Biseptol, Bactrim) lub Linezolid (Zyvoxid, Linezolid Kabi).

W przypadku ciężkich zakażeń wymagających hospitalizacji stosuje się leczenie dożylne z wykorzystaniem takich antybiotyków jak Piperacylina z tazobaktamem (Tazocin, Piperacillin/Tazobactam Kabi), Wankomycyna (Vancomycin, Edicin), Daptomycyna (Cubicin), Linezolid (Zyvoxid) czy nowsze antybiotyki jak Dalbawancyna (Xydalba) lub Tedizolid (Sivextro).

Największe trudności w leczeniu ABSSSI wiążą się z rosnącą antybiotykoopornością, szczególnie w przypadku zakażeń MRSA. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie leczenie pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (np. w cukrzycy), gdzie penetracja antybiotyków do tkanek może być utrudniona. Istotnym problemem jest także różnicowanie zakażeń bakteryjnych od innych schorzeń przebiegających z podobnymi objawami, takich jak reakcje alergiczne czy choroby autoimmunologiczne. W przypadku zakażeń rozwijających się na podłożu ran przewlekłych (np. owrzodzeń) konieczne jest równoczesne wdrożenie odpowiedniego postępowania miejscowego i leczenie choroby podstawowej.