osteoporoza kobiet po menopauzie
Wskazanie

Osteoporoza kobiet po menopauzie to przewlekła choroba metaboliczna kości charakteryzująca się zmniejszoną gęstością mineralną i zaburzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększonej podatności na złamania. Po menopauzie u kobiet dochodzi do gwałtownego spadku poziomu estrogenów, które pełnią ochronną funkcję dla tkanki kostnej, co znacząco przyspiesza utratę masy kostnej.

W leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej stosuje się przede wszystkim bisfosfoniany, które hamują resorpcję kości. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające alendronian (Ostenil, Ostolek, Alendronat Bluefish), rizedronian (Risendros), ibandronian (Bonviva, Ibandronic Acid Teva) oraz zoledronian (Zomikos, Zoledronic Acid Accord). Inną grupą leków są modulatory receptora estrogenowego – raloksyfen (Evista) oraz denosumab (Prolia) – przeciwciało monoklonalne blokujące dojrzewanie osteoklastów.

W zaawansowanych przypadkach stosuje się teryparatyd (Terrosa, Forsteo) – rekombinowany ludzki parathormon stymulujący tworzenie nowej tkanki kostnej. Ponadto standardem postępowania jest suplementacja wapnia (1000-1500 mg/dobę) i witaminy D (800-2000 IU/dobę), która wspomaga mineralizację kości.

Największym wyzwaniem w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej jest niska świadomość choroby wśród pacjentek, które często zgłaszają się do lekarza dopiero po wystąpieniu złamania. Problemem jest również niska adherencja do leczenia – według badań tylko około 40% pacjentek przyjmuje leki zgodnie z zaleceniami przez okres dłuższy niż rok. Utrudnieniem terapeutycznym są także działania niepożądane leków, zwłaszcza bisfosfonianów, które mogą powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a w rzadkich przypadkach martwicę żuchwy czy atypowe złamania kości udowej.