obrzęk w niewydolności serca
Wskazanie

Obrzęk w niewydolności serca to jedno z podstawowych objawów zaawansowanej niewydolności serca, wynikające z retencji płynów w organizmie. Występuje najczęściej w okolicach kostek i goleni, ale w zaawansowanych przypadkach może obejmować całe kończyny dolne, okolice krzyżową oraz narządy jamy brzusznej (wodobrzusze). Obrzęki pojawiają się zwykle wieczorem, a ustępują w nocy, kiedy pacjent znajduje się w pozycji leżącej.

Leczenie obrzęków w niewydolności serca opiera się przede wszystkim na diuretykach pętlowych, takich jak furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemid Polfarmex), torasemid (Diuver, Trifas, Toramide) czy kwas etakrynowy (Hydromedin). W przypadkach opornych stosuje się terapię skojarzoną z diuretykami tiazydowymi, jak hydrochlorotiazyd (Hydrochlorothiazidum) lub tiazydopodobnymi, jak indapamid (Indix, Indapen, Indapamid).

Ważnym elementem leczenia jest również terapia podstawowej przyczyny niewydolności serca – stosuje się inhibitory ACE (np. ramipril – Tritace, Vivace), beta-blokery (np. karwedilol – Vivacor, Coryol, bisoprolol – Concor, Bisocard), antagonistów aldosteronu (spironolakton – Spironol, eplerenon – Inspra) oraz w nowszych schematach flozyny (np. dapagliflozyna – Forxiga, empagliflozyna – Jardiance).

Największe trudności w leczeniu obrzęków w niewydolności serca obejmują rozwój oporności na diuretyki, wymagający zwiększania dawek lub stosowania kombinacji leków, co wiąże się z ryzykiem zaburzeń elektrolitowych (głównie hipokaliemii) i pogorszenia funkcji nerek. Problemem jest również nawracający charakter obrzęków oraz trudności w osiągnięciu równowagi między właściwą diurezą a unikaniem odwodnienia. Optymalizacja leczenia wymaga regularnego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym masy ciała, ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz stężenia elektrolitów.