ostra choroba wysokościowa
Wskazanie

Ostra choroba wysokościowa (AMS – Acute Mountain Sickness) to zespół objawów występujących u osób nieprzystosowanych do przebywania na dużych wysokościach, zwykle powyżej 2500 m n.p.m. Rozwija się zwykle w ciągu pierwszych 6-12 godzin po szybkim wejściu na dużą wysokość. Główne objawy to bóle głowy, nudności, wymioty, zmęczenie, zawroty głowy, zaburzenia snu i duszność.

Leczenie ostrej choroby wysokościowej obejmuje w pierwszej kolejności zaprzestanie dalszego wchodzenia oraz w miarę możliwości zejście na niższą wysokość. W farmakoterapii stosuje się acetazolamid (Diuramid) jako lek pierwszego wyboru, który pomaga przyspieszyć aklimatyzację. W cięższych przypadkach stosuje się deksametazon (Dexaven, Pabi-Dexamethason), który zmniejsza obrzęk mózgu. Przy objawach towarzyszących można stosować leki przeciwbólowe, np. ibuprofen (Ibuprom, Nurofen) lub paracetamol (Apap, Paracetamol Filofarm).

Największą trudnością w leczeniu ostrej choroby wysokościowej jest właściwa ocena ciężkości stanu pacjenta i podjęcie decyzji o ewentualnej ewakuacji, gdyż nieleczona AMS może prowadzić do poważniejszych stanów, takich jak wysokościowy obrzęk mózgu (HACE) lub wysokościowy obrzęk płuc (HAPE), które zagrażają życiu. Dodatkowym wyzwaniem jest ograniczony dostęp do opieki medycznej w warunkach wysokogórskich oraz konieczność podejmowania szybkich decyzji terapeutycznych, często przy ograniczonych zasobach.

W profilaktyce ostrej choroby wysokościowej kluczową rolę odgrywa stopniowa aklimatyzacja oraz farmakologiczna profilaktyka acetazolamidem (Diuramid), rozpoczęta 24-48 godzin przed planowanym wejściem na dużą wysokość. Istotne jest również odpowiednie nawodnienie, ograniczenie wysiłku fizycznego w pierwszych dniach po wejściu na dużą wysokość oraz unikanie leków nasennych i alkoholu, które mogą nasilać objawy choroby wysokościowej.