nabłoniak kosmówkowy złośliwy
Wskazanie

Nabłoniak kosmówkowy złośliwy (łac. choriocarcinoma) jest rzadkim, wysoce agresywnym nowotworem trofoblastu, należącym do grupy ciążowej choroby trofoblastycznej (GTD). Charakteryzuje się szybkim wzrostem, wczesnym rozsiewem drogą krwionośną oraz wysoką produkcją gonadotropiny kosmówkowej (hCG). Może rozwinąć się po ciąży prawidłowej, poronieniu, ciąży pozamacicznej lub zaśniadzie groniastym. W około 50% przypadków rozwija się po zaśniadzie groniastym.

Podstawowym objawem nabłoniaka kosmówkowego złośliwego jest nieprawidłowe krwawienie z dróg rodnych po porodzie lub poronieniu, a także uporczywe utrzymywanie się wysokiego poziomu hCG. Pacjentki mogą również zgłaszać ból w podbrzuszu, objawy związane z przerzutami (najczęściej do płuc, pochwy, mózgu, wątroby) oraz ogólne osłabienie. Diagnostyka opiera się na oznaczaniu poziomu hCG, badaniach obrazowych (USG, MRI, CT) oraz histopatologicznej ocenie materiału tkankowego.

Leczenie nabłoniaka kosmówkowego złośliwego polega głównie na chemioterapii. W Polsce najczęściej stosowane schematy leczenia opierają się na metotreksacie (Methotrexat, Trexan) i aktynomycynie D (Cosmegen) w monoterapii przy niskim ryzyku oraz schematach wielolekowych takich jak EMA-CO (etopozyd, metotreksat, aktynomycyna D, cyklofosfamid, winkrystyna) lub EMA-EP (etopozyd, metotreksat, aktynomycyna D, etopozyd, cisplatyna) przy wysokim ryzyku. Spośród leków stosowanych w Polsce wymienić można: Endoxan (cyklofosfamid), Oncovin (winkrystyna), Etoposid (etopozyd) oraz preparaty cisplatyny (Cisplatin-Ebewe).

Największe trudności w leczeniu nabłoniaka kosmówkowego złośliwego wiążą się z jego zdolnością do szybkiego tworzenia przerzutów, nawet przy niewielkich rozmiarach guza pierwotnego. Wyzwaniem jest również prawidłowe monitorowanie odpowiedzi na leczenie, które wymaga regularnego oznaczania poziomu hCG. Oporna na leczenie choroba lub nawroty wymagają intensyfikacji chemioterapii, co wiąże się z nasileniem działań niepożądanych. Szczególnym problemem są przerzuty do ośrodkowego układu nerwowego, które wiążą się z gorszym rokowaniem i wymagają specjalnego podejścia terapeutycznego. Pomimo tych trudności, nowoczesne schematy leczenia pozwalają na osiągnięcie remisji u ponad 90% pacjentek, nawet w zaawansowanych przypadkach.