krwiomocz z dolnych dróg moczowych spowodowany gruczolakiem gruczołu krokowego
Wskazanie

Krwiomocz z dolnych dróg moczowych spowodowany gruczolakiem gruczołu krokowego (łagodny rozrost prostaty, BPH) to objaw występujący u mężczyzn, zazwyczaj po 50. roku życia. Objawia się obecnością krwi w moczu, co może być efektem powiększenia gruczołu krokowego uciskającego cewkę moczową, prowadząc do uszkodzenia naczyń krwionośnych w tej okolicy. Krwiomocz może być makroskopowy (widoczny gołym okiem) lub mikroskopowy (wykrywalny tylko w badaniach laboratoryjnych).

W diagnostyce kluczowe znaczenie ma wykluczenie innych, potencjalnie poważniejszych przyczyn krwiomoczu, takich jak nowotwór pęcherza moczowego czy rak gruczołu krokowego. Badania diagnostyczne obejmują badanie per rectum, USG układu moczowego, oznaczenie stężenia PSA, urografię, cystoskopię oraz biopsję w uzasadnionych przypadkach.

Leczenie farmakologiczne opiera się na zastosowaniu leków z grupy alfa-blokerów, które zmniejszają napięcie mięśni gładkich w gruczole krokowym i szyi pęcherza moczowego, ułatwiając odpływ moczu. Najczęściej stosowane preparaty to: Doxazosinum (Doxar, Kamiren, Doxonex), Tamsulosinum (Omnic, Fokusin, Tantum, Uprox), Alfuzosinum (Dalfaz, Alfuzostad) oraz Silodosinum (Silodyx). Drugą ważną grupą leków są inhibitory 5-alfa-reduktazy, które hamują przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron, prowadząc do zmniejszenia objętości gruczołu krokowego. Należą do nich: Finasteridum (Proscar, Finaster, Penester) oraz Dutasteridum (Avodart, Dutrys).

W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub przy nasilonych objawach stosuje się leczenie chirurgiczne. Metody zabiegowe obejmują przezcewkową resekcję gruczołu krokowego (TURP), waporyzację laserową, termoterapię mikrofalową czy implantację stentów cewkowych.

Największe trudności w leczeniu krwiomoczu związanego z BPH to prawidłowa diagnostyka różnicowa, która musi wykluczyć nowotwory układu moczowego, dobór odpowiedniej terapii farmakologicznej z uwzględnieniem działań niepożądanych (zwłaszcza wpływu na funkcje seksualne i ciśnienie tętnicze), a także właściwy moment podjęcia decyzji o leczeniu zabiegowym. Istotnym problemem jest również współwystępowanie innych chorób, szczególnie sercowo-naczyniowych, które mogą komplikować proces terapeutyczny, zwłaszcza w przypadku kwalifikacji do zabiegów operacyjnych.