krwawienie z dróg moczowych po zabiegu chirurgicznym gruczołu krokowego
Wskazanie

Krwawienie z dróg moczowych po zabiegu chirurgicznym gruczołu krokowego jest częstym powikłaniem, występującym u około 2-5% pacjentów poddawanych zabiegom takim jak przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP), prostatektomia radykalna czy laserowe usunięcie gruczołu krokowego. Nasilenie krwawienia może być różne – od łagodnego krwiomoczu ustępującego samoistnie, do intensywnego krwawienia wymagającego pilnej interwencji.

W leczeniu krwawienia z dróg moczowych po zabiegu prostatektomii stosuje się przede wszystkim postępowanie zachowawcze: płukanie pęcherza moczowego, utrzymanie cewnika Foleya, nawodnienie oraz monitorowanie parametrów życiowych. W przypadku nasilonego krwawienia może być konieczne podanie leków hemostatycznych, takich jak Exacyl (kwas traneksamowy) czy Dicynone (etamsylat). W niektórych przypadkach stosuje się również preparaty takie jak Cyclonamine (cyklonamina) czy Hemostop (etamsylat z witaminą K).

Największą trudnością w leczeniu krwawienia po prostatektomii jest balansowanie między profilaktyką zakrzepowo-zatorową a ryzykiem nasilenia krwawienia. Pacjenci po zabiegach urologicznych często wymagają profilaktyki przeciwzakrzepowej (Clexane, Fraxiparine), która może nasilać krwawienie. Kolejnym wyzwaniem jest odpowiednie nawodnienie pacjenta – zbyt intensywne może nasilać krwawienie, zbyt małe zwiększa ryzyko tworzenia się skrzepów w pęcherzu moczowym.

W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna – koagulacja endoskopowa naczyń krwawiących lub w skrajnych przypadkach reoperacja. U pacjentów z istotną anemią pokrwotoczną stosuje się preparaty żelaza (Ferrum Lek, Tardyferon) lub w cięższych przypadkach przetoczenia koncentratu krwinek czerwonych. Kluczowe jest również leczenie współistniejących zaburzeń krzepnięcia oraz modyfikacja farmakoterapii (czasowe odstawienie leków przeciwkrzepliwych i przeciwpłytkowych, jeśli to możliwe).