krwiomocz z dolnych dróg moczowych spowodowany nowotworem złośliwym pęcherza moczowego
Wskazanie

Krwiomocz z dolnych dróg moczowych spowodowany nowotworem złośliwym pęcherza moczowego to objaw alarmujący, wymagający natychmiastowej diagnostyki. Rak pęcherza moczowego jest jednym z najczęstszych nowotworów układu moczowego, częściej występującym u mężczyzn niż u kobiet. Czynnikami ryzyka są: palenie tytoniu, ekspozycja na związki aromatyczne, przewlekłe stany zapalne pęcherza oraz wiek powyżej 60 lat.

Krwiomocz w przebiegu nowotworu pęcherza może być makroskopowy (widoczny gołym okiem) lub mikroskopowy (wykrywalny w badaniu ogólnym moczu). Często jest to pierwszy i jedyny objaw choroby, dlatego każdy przypadek krwiomoczu, zwłaszcza u osób po 40. roku życia, powinien być traktowany jako potencjalnie groźny i wymaga pełnej diagnostyki urologicznej, obejmującej cystoskopię, badanie obrazowe (USG, TK lub MRI) oraz cytologię moczu.

W leczeniu farmakologicznym krwiomoczu spowodowanego nowotworem pęcherza stosuje się przede wszystkim leki hamujące fibrynolizę, jak kwas traneksamowy (Exacyl, Tranexamic Acid) oraz etamsylat (Cyclonamine). Należy jednak podkreślić, że są to działania objawowe, nieukierunkowane na przyczynę krwawienia. W przypadku masywnego krwawienia może być konieczne podanie preparatów krwi.

Leczenie przyczynowe obejmuje terapię przeciwnowotworową. W chemioterapii systemowej stosuje się schematy oparte na cisplatynie (Cisplatin-Ebewe), gemcytabinie (Gemcit, Gembin), karboplatynie (Carbomedac) oraz winblastynie (Vinblastin-Richter). W przypadku immunoterapii wykorzystuje się inhibitory punktów kontrolnych, takie jak pembrolizumab (Keytruda) czy atezolizumab (Tecentriq). W immunoterapii dopęcherzowej stosuje się szczep BCG (BCG-Medac) lub mitomycynę C (Mitomycin C Kyowa).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z krwiomoczem spowodowanym nowotworem pęcherza jest często jego późne rozpoznanie, gdyż chorzy bagatelizują pierwsze epizody krwawienia, szczególnie jeśli są one bezobjawowe. Dodatkowym wyzwaniem jest wysoki odsetek nawrotów nowotworu pęcherza, sięgający 50-70% w przypadku guzów nienaciekających, co wymaga regularnych kontroli cystoskopowych. Poważnym problemem jest także oporność na leczenie systemowe w zaawansowanych stadiach choroby oraz komplikacje po radykalnych zabiegach chirurgicznych, jak cystektomia z odprowadzeniem moczu.