kandydoza błon śluzowych
Wskazanie

Kandydoza błon śluzowych to infekcja wywoływana przez grzyby z rodzaju Candida, najczęściej Candida albicans. Dotyczy ona powierzchni błon śluzowych jamy ustnej, gardła, przełyku, przewodu pokarmowego oraz narządów płciowych. Zakażenie to występuje często u osób z obniżoną odpornością, cukrzycą, po długotrwałej antybiotykoterapii, u osób z HIV/AIDS, a także u pacjentów stosujących glikokortykosteroidy wziewne.

W leczeniu kandydozy błon śluzowych stosuje się leki przeciwgrzybicze, zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. Do leków miejscowych należą preparaty zawierające nystatynę (Nystatyna GSK, Nystamonn), klotrimazol (Clotrimazolum GSK, Canesten), mikonazol (Daktarin) czy natamycynę (Pimafucin). W terapii ogólnoustrojowej stosuje się flukonazol (Fluconazole Polfarmex, Flukonazol Actavis, Diflucan), itrakonazol (Itrax, Orungal, Itrokast) lub w przypadkach opornych – worikonazol (Voriconazole Accord, Vfend) czy posakonazol (Noxafil).

Największą trudnością w leczeniu kandydozy błon śluzowych jest nawrotowy charakter zakażenia, szczególnie u pacjentów z czynnikami predysponującymi. Powrót infekcji po zakończonym leczeniu jest częsty, co wymaga przedłużonej terapii lub stosowania leczenia profilaktycznego. Dodatkowym wyzwaniem jest rosnąca oporność szczepów Candida na powszechnie stosowane leki przeciwgrzybicze, zwłaszcza na azole. W przypadku kandydozy jamy ustnej problemem jest również trudność w utrzymaniu odpowiedniego stężenia leku w miejscu zakażenia przez wystarczająco długi czas.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie lub u pacjentów z głębokim niedoborem odporności konieczne może być zastosowanie echinokandin, takich jak kaspofungina (Cancidas), anidulafungina (Ecalta) czy mikafungina (Mycamine). Istotnym elementem terapii jest również eliminacja czynników predysponujących, takich jak kontrola glikemii u diabetyków czy modyfikacja stosowanych leków immunosupresyjnych, jeśli to możliwe.