jaskra u pacjenta z okiem bezsoczewkowym
Wskazanie

Jaskra u pacjenta z okiem bezsoczewkowym stanowi złożone wyzwanie terapeutyczne. Oko bezsoczewkowe (afakia) to stan, w którym z oka została usunięta soczewka naturalna, najczęściej w wyniku operacji zaćmy, bez wszczepienia soczewki sztucznej. Jaskra w takim przypadku może wystąpić jako powikłanie po operacji lub jako schorzenie współistniejące.

W przypadku jaskry wtórnej po zabiegach usunięcia soczewki, mechanizm jej powstawania związany jest najczęściej ze zmianami w układzie odpływu cieczy wodnistej, zaburzeniami w obrębie kąta przesączania, a także z blokiem źrenicznym. Pacjenci po operacjach usunięcia zaćmy bez wszczepienia sztucznej soczewki są szczególnie narażeni na rozwój jaskry, zwłaszcza gdy zabieg był powikłany lub gdy w wywiadzie występowały czynniki ryzyka jaskry.

W leczeniu jaskry u pacjentów z afakią stosuje się zarówno farmakoterapię, jak i metody zabiegowe. Wśród leków pierwszego rzutu wymienić należy beta-blokery (Betoptic, Timolol, Oftensin), analogi prostaglandyn (Xalatan, Travatan, Lumigan), inhibitory anhydrazy węglanowej (Azopt, Trusopt, Dorzolamid), a także alfa-2 agonistów (Alphagan). Warto zwrócić uwagę na preparaty złożone jak Cosopt, Ganfort czy Duotrav, które zwiększają skuteczność terapii przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby aplikacji.

Największym wyzwaniem w leczeniu jaskry u pacjentów z okiem bezsoczewkowym jest utrzymanie prawidłowej kontroli ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz zapobieganie dalszej progresji uszkodzeń nerwu wzrokowego. Trudności wynikają z często nietypowego przebiegu choroby, szybszej progresji oraz ograniczonej skuteczności standardowych metod leczenia. Pacjenci z afakią mogą również wykazywać zwiększoną wrażliwość na działania niepożądane leków przeciwjaskrowych.

W przypadkach niedostatecznej kontroli ciśnienia metodami farmakologicznymi, konieczne może być zastosowanie leczenia laserowego (trabekuloplastyka laserowa) lub interwencji chirurgicznej (trabekulektomia, implantacja zastawek drenujących typu Ahmed lub Molteno). U pacjentów z okiem bezsoczewkowym szczególnie istotne jest regularne monitorowanie stanu siatkówki i nerwu wzrokowego, gdyż ryzyko odwarstwienia siatkówki oraz rozwoju innych powikłań jest znacząco wyższe.