glejak pnia mózgu
Wskazanie

Glejak pnia mózgu to złośliwy nowotwór pochodzenia glejowego, który rozwija się w strukturach pnia mózgu. Stanowi około 10-20% nowotworów mózgu u dzieci, a u dorosłych występuje rzadziej. Jest to szczególnie trudny do leczenia typ nowotworu ze względu na jego lokalizację w krytycznej części mózgu, odpowiedzialnej za podstawowe funkcje życiowe, takie jak oddychanie, tętno, ciśnienie krwi oraz koordynację ruchową.

Objawy glejaka pnia mózgu obejmują zaburzenia równowagi i koordynacji, podwójne widzenie, trudności w połykaniu, osłabienie mięśni twarzy, zaburzenia mowy, ból głowy (szczególnie rano), nudności i wymioty. Diagnoza opiera się na badaniach obrazowych, głównie rezonansie magnetycznym (MRI), a czasem także na biopsji, choć ta może być ryzykowna ze względu na lokalizację.

Leczenie glejaka pnia mózgu stanowi ogromne wyzwanie terapeutyczne. Podstawową metodą jest radioterapia, która może tymczasowo zmniejszyć objawy i spowolnić wzrost guza. W Polsce stosuje się różne schematy radioterapii, często w połączeniu z chemioterapią. Wśród leków chemioterapeutycznych stosuje się temozolomid (Temodal, Temozolomide Accord, Temozolomide Glenmark), a także schematy PCV obejmujące prokarbazinę (Natulan), lomustynę i winkrystynę (Vincristine Teva, Vincristin-Richter).

W leczeniu wspomagającym istotną rolę odgrywają kortykosteroidy, takie jak deksametazon (Dexamethasone WZF, Pabi-Dexamethason) do redukcji obrzęku mózgu oraz leki przeciwpadaczkowe, np. lewetiracetam (Keppra, Levetiracetam Aurovitas) czy lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix). W przypadku wodogłowia wymagane może być założenie zastawki komorowo-otrzewnowej.

Największą trudnością w leczeniu glejaka pnia mózgu jest niemożność przeprowadzenia całkowitej resekcji chirurgicznej, która w przypadku innych guzów mózgu często stanowi podstawę terapii. Ze względu na lokalizację, operacja niesie zbyt duże ryzyko uszkodzenia krytycznych struktur neurologicznych. Dodatkowo, nowotwory te wykazują często oporność na dostępne metody leczenia, a ich naciekający charakter utrudnia efektywne działanie radioterapii i chemioterapii. Bariera krew-mózg stanowi dodatkową przeszkodę w dostarczaniu leków do tkanki nowotworowej.

Rokowanie w przypadku glejaka pnia mózgu, szczególnie typu rozlanego (DIPG), pozostaje niekorzystne. Badania kliniczne nad nowymi terapiami, w tym immunoterapią i terapiami celowanymi, dają nadzieję na poprawę wyników leczenia w przyszłości. Opieka paliatywna i interdyscyplinarne podejście do leczenia objawowego odgrywają kluczową rolę w poprawie jakości życia pacjentów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl