epizod manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej
Wskazanie

Epizod manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej charakteryzuje się wzmożonym, nieadekwatnie podwyższonym nastrojem, zwiększoną energią i aktywnością. Pacjenci doświadczają nadmiernej pewności siebie, obniżonej potrzeby snu, przyspieszenia mowy i myślenia (gonitwa myśli), rozpraszalności uwagi oraz często podejmują działania ryzykowne. Epizod maniakalny zazwyczaj rozwija się gwałtownie w ciągu kilku dni i może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy, jeśli nie jest leczony.

W leczeniu epizodów maniakalnych stosuje się leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, takie jak olanzapina (Zolafren, Zolaxa, Olzapin), kwetiapina (Ketrel, Kventiax, Kvelux), aripiprazol (Abilify, Aribit, Arypiprazol), risperidon (Rispolept, Risperidon, Ryspolit) oraz leki normotymiczne jak lit (Lithium Carbonicum GSK) czy walproiniany (Depakine, Convulex, Valprolek). W przypadkach opornych na leczenie stosowane są klozapina (Klozapol, Clopizam) lub połączenia leków.

Największe trudności w leczeniu epizodów maniakalnych wiążą się z niskim wglądem pacjentów w chorobę i częstą odmową przyjmowania leków. Pacjenci w manii nie postrzegają swojego stanu jako chorobowego, a euforyczny nastrój i zwiększona energia są dla nich przyjemne, co zmniejsza motywację do leczenia. Dodatkowo wyzwaniem jest zapobieganie działaniom ryzykownym (np. rozrzutności finansowej, ryzykownym zachowaniom seksualnym), które mogą mieć poważne konsekwencje społeczne i zawodowe.

Istotnym aspektem terapii jest również stabilizacja choroby po opanowaniu ostrego epizodu. Wprowadza się wtedy leczenie profilaktyczne, najczęściej oparte o leki normotymiczne (lit, lamotrygina, walproiniany) lub atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. arypiprazol, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu). Trudnością jest znalezienie optymalnego schematu leczenia, który skutecznie zapobiegnie nawrotom, a jednocześnie będzie dobrze tolerowany przez pacjenta podczas wieloletniej terapii.